Eftir // Jón Óðinn Waage

Hann var innan við tví­tugt er hann fór með vini sínum á skemmtun þar sem ungu fólki var boðið að sýna getu sínu í söng.  Hann ætl­aði ekki að taka þátt, fylgdi bara vini sínum.  En hann var í eðli sínu grall­ari sem að alltaf var til í fjör, svo hann stökk upp á svið og greip hljóð­nem­ann.  Það átti samt bara að vera létt grín.  Stjórn­endum skemmt­un­ar­innar fannst þetta ekk­ert fyndið, alls ekki.  En þeim fannst þessi ungi maður hafa afar fal­lega rödd, flauels­mjúka og seið­andi sem gat líka farið upp og niður tón­stig­ann áreynslu­laust.

Þannig hófst söng­fer­ill þessa unga pilts af Odd­eyr­inni, sonur fátæks verka­fólks.  Það var engin efna­hags­leg með­gjöf, en þeim mun meira að umhyggju og ást.  Það var reyndar með­fæddur hæfi­leiki þessa unga manns, allir elsk­uðu hann.  Gáskinn heill­aði alla.  Hann var alltaf hrókur alls fagn­aðar.

Söng­fer­ill­inn hófst því fyrir til­viljun.  En risið upp á hinn litla stjörnu­him­inn sem Ísland skart­aði var hratt.  Hvert lagið á fætur öðru náði vin­sældum, honum var boðið til höf­uð­staðar lands­ins til að syngja með vin­sæl­ustu hljóm­sveit lands­ins.  En fyrir ungan, fátækan Eyr­ar­púka var þetta hættu­leg veg­ferð.  Að vera frá nátt­úr­unnar hendi heill­andi umfram flesta þá bætir það ekki  að verða vin­sæl­asti dæg­ur­laga­söngv­ari lands­ins.

Konur voru allt í kringum hann, líka menn sem vildu fá að taka þátt í gleð­inni og gleðin var mikil.  Svo varð hún of mikil.  Hann höndl­aði þetta ekki, áfengið og hann áttu ekki sam­leið, samt vildi hvor­ugt sleppa af hinu tak­inu.  Fallið varð hátt.  Hann flúði frá Íslandi.

Við tók fer­ill flakk­ar­ans.  Hann gerð­ist sjó­maður á skipum sem sigldu um heim­inn.  Til að byrja með var nýja lífið mikið ævin­týri.  Stuð í hverri höfn, hann þurfti ekk­ert á frægð­inni að halda til að heilla fólk, það var honum með­fætt.  Það var sama hvort að það var í Osló eða Singapúr, á báðum stöðum var hann gaur­inn sem döm­urnar vildu og menn vildu djúsa með.

En svo liðu árin, flakkið fór að verða leiði­gjarnt, hann sakn­aði Íslands, for­eldra sinn og bræðra.  Líka barn­anna sinna tveggja.  En það var ekki auð­velt að snúa heim.  Flandrið hafði skilað honum suður á Ind­lands­haf, þar sigldi skipið sem hann var kom­inn á.  Heimferð á þessum tíma var dýr, pen­ingar höfðu ekki verið sparaðir í land­legum, fjörið kost­aði sitt.  Hann vildi heim, tím­inn sem tók að spara fyrir heim­ferð­inni tók sinn tíma og var erf­iður.

Þegar til Íslands kom var allt breytt.  Nýjar yngri hetjur réðu skemmt­ana­brans­anum, það var ekki mark­aður fyrir dæg­ur­laga­söngv­ara sem ekki var í tísku lengur.  Hann komst hvergi að, fal­lega röddin fékk bara að hljóma í sam­kvæmum, þar var hann enn aufúsu­gestur, enn sama sam­kvæm­is­ljónið.

Þannig liðu árin og ára­tugirnir, áfengið réði för, hann var alveg búinn að missa stjórn á þeim fylgi­naut.  Alltaf blund­aði samt draum­ur­inn um end­ur­komu, hann hafði reynt en ekki orðið ágengt.

Krabba­mein tók sér ból­festu í háls­inum og eyði­lagði rödd­ina.  Hann gat ekki einu sinni talað lengur.  Fyrir honum voru þetta enda­lokin, hann tók þá ákvörðun að drekka sig í hel.  Honum tókst það.

Fáir fylgdu honum til grafar, örfáir vinir sem höfðu reynst sannir vinir þegar á reyndi.  Ein minn­ing­ar­grein birt­ist í fjöl­miðlum, lítil stúlka sem hann hafði gengið í afa­stað skrif­aði hana.  Engin lög voru spiluð honum til heið­urs á útvarps­stöðvum.

Tíu árum eftir and­lát hans gekk eitt af lögum hans í end­ur­nýjun líf­daga.  Yngri menn höfðu reynt sig við það en tek­ist dap­ur­lega upp, hans útgáfa af lag­inu varð nú ógn­ar­vin­sæl.  Tón­leikar voru haldnir honum til heið­urs mörgum sinnum, fullt var út úr húsi á þeim öllum. Hann fékk nú þá við­ur­kenn­ingu sem að hann hafði þráð í marga ára­tugi.  En hún kom tíu árum of seint.