Eftir // Jón Óðinn Waage

Við vorum saman í bekk í tvö ár á ung­lings­ár­unum.  Við æfðum líka saman hand­bolta.   Hann var ljúfur drengur sem að aldrei sagði styggð­ar­yrði við nokkurn mann.  Ég veit ekki hvers vegna ég fór að koma illa fram við hann, ég hafði enga ástæðu til þess.

Í hvert skipti sem að dreng­ur­inn tjáði sig þagg­aði ég niður í honum með orð­unum:

Hann þagn­aði alltaf þegar ég sagði þetta, and­mælti mér aldrei og sýndi aldrei nein við­brögð önnur en þau að þagna.

Eftir grunn­skóla fór hann ekki í frekara nám, fór á sjó­inn sem háseti og reynd­ist afbragðs starfs­kraftur, dug­legur og ósér­hlíf­inn.  En hann var ekki sterk­byggður.  Að fara sem óharðn­aður ung­lingur til sjó­mennsku tekur á lík­amann.  Bakið á honum gaf sig fyrir aldur fram og nú í dag þarf hann að styðja sig við staf.

Eftir að hann kom í land og missti heils­una hefur hann menntað sig.  Þá kom í ljós að hann var gæddur góðum náms­hæfi­leikum.

Ég hef oft litið í eigin barm og hugsað til þess hvert inn­legg mitt hafi verið í líf þessa góða drengs.  Af engri ástæðu braut ég stöðugt niður sjálfs­traust hans, þrýsti því mis­kunn­ar­laust inn í huga hans að hann væri vit­laus, sem að hann var alls ekki.

Það dugir ekki bara að segja fyr­ir­gefðu, það þarf að bæta fyrir.  Stundum er skað­inn það mik­ill að það er ekki hægt.  En það er hægt að skamm­ast sín og það geri ég.