Ásmundur var lagður inn á spítala og Sigurjón sendi honum pillu – Oft hugsað um að svipta sig lífi

Ásmundur Frið­riks­son, þing­maður Sjálf­stæð­is­flokks­ins, dásamar íslenska heil­brigð­is­kerfið í löngum pistli á Facebook. Þing­mað­ur­inn fékk nýjan gervi­lið í vinstra hné og í pistl­inum lýsir hann ferl­inu nokkuð ítar­lega og sparar ekki lofs­yrðin. Sigurjón M. Egilsson, fyrr­ver­andi rit­stjóri Frétta­blaðs­ins og eig­andi Midjan.is gagn­rýnir skrif þing­manns­ins harð­lega og segir þau gefa kol­ranga mynd af heil­brigð­is­kerf­inu sem sé yfir­fullt.

Ásmundur hitti hjúkr­un­ar­fræð­ing, lækni, svæf­inga­lækni, lyfja­fræð­ing og sjúkra­þjálf­ara, sem allir upp­lýstu þing­mann­inn um hvert þeirra hlut­verk væri og svör­uðu spurn­ingum hans. Þá var Ásmundur mænu­deyfður og dorm­aði á meðan aðgerð­inni stóð.

„Ég fékk frá­bæra umönnun, góðan mat og afar fag­lega var staðið að öllu sem snéri að veru minni á Land­spít­al­anum. Við eigum frá­bært heil­brigð­is­starfs­fólk sem gerir heil­brigð­is­kerfið eitt það besta á hvaða kvarða sem það er borið saman við,“ segir Ásmundur í pistl­inum og þakkar heil­brigð­is­starfs­fólki að hann eigi bæri­legt líf framundan.

Hinn þaul­reyndi fjöl­miðla­maður, Sigurjón M. Egilsson sem stýrir Midjan.is segir pistil­inn gefa ranga mynd af heil­brigð­is­kerf­inu. Sigurjón talar af reynslu en hann er öryrki eftir mót­or­hjólaslys sem átti sér stað fyrir rúmum fimm árum og er enn að reyna ná fullum bata. Hann segir að þegar íslenska heil­brigð­is­kerfið er ann­ars vegar, þá sitji ekki allir við sama borð.

„Margt hefur verið reynt. Reykja­lundur var það besta. Svo kom að verka­sviði Land­spít­al­ans. Fyrir um ári var reynt að sprauta sterum þar sem verkirnir mynd­ast. Það dugði ör­fáa daga. Þá var næst að reyna ein­hvers­konar rafað­gerð,“ segir Sigurjón og bætir við: „Svo kom Covid. Það var hringt og sagt að þess vegna yrði að fresta „að­gerð­inni“. Ég beið og ég beið og ég beið.“

Sigurjón segir að þegar hann loks­ins heyrði frá spít­al­anum, hafi það ein­göngu verið til að tjá honum að lækn­ir­inn sem hann hafði svo lengi beðið eftir, væri hættur störfum. Þá fékk hann þau tíð­indi að annar læknir myndi taka við honum og af því fengi hann fregnir síðar.

Sigurjón segir verk­ina ekk­ert hafa lag­ast á öllum þessum árum. Biðin og stöðugir verkir hafa tekið sinn toll og hafa sjálfs­vígs­hugs­anir sótt á hann þegar hann finnur hvað mest til.

„Þegar verkirnir verða hvað verstir hugsa ég mér hvort ekki sé létt­ast að hætta þessu bara. Stökkva fyrir björg. En það er ábyrgð­ar­leysi. Þannig hugs­unum verður að ýta frá sér. Þær er samt ekki hægt að deyða. Þær koma aftur og aftur og aftur,“ segir Sigurjón og telur heil­brigð­is­kerfið og biðlista koma verst niður á þeim sem búa ekki við sterka félags­lega eða fjár­hags­lega stöðu. Hann segir:

„Betra er að segja nei strax en draga fólk á asna­eyr­unum í langan tíma.“

Þá segir Sigurjón að lokum:

„Rétt er að óska Ás­mundi góðs bata. Samt verður hann að vita að heil­brigðis­kerfið er ekki eins stór­feng­legt og hann heldur. Alls ekki.“