Björn Birg­is­son skrifar:

Frétta­menn eiga að segja fréttir á hlut­lausan hátt.

Forðast eins og heitan eld­inn að túlka þær – ofgera eða draga úr til­efni frétt­anna.

Nú skelfur jörðin og Grinda­vík er einna næst upp­tök­unum af þétt­býl­is­kjörnum.

Því er eðli­legt að frétta­menn leyti hingað eftir fréttum og við­tölum við fólk.

Hlustaði með athygli á hádeg­is­fréttir Bylgj­unnar og RÚV.

Orðunum skelf­ing og ofsa­hræðsla brá fyrir.

Ekki af vörum við­mæl­enda – heldur frétta­mann­anna.

Það getur vel verið að ein­hverjir hér séu skelf­ingu lostnir, en það á alls ekki við meg­in­þorra bæj­ar­búa.

Fólk hér er flest vant því að jörðin skjálfi, en vissu­lega var skammt­ur­inn býsna vel úti­lát­inn í morgun og eitt­hvað titrar enn.

Það sem fyrst og fremst fyllti fólk hér ótta á síð­asta ári voru fregn­irnar um land­risið.

Það benti ein­dregið til kviku­hreyf­inga djúpt í jörðu og kviku­hreyf­ingum geta fylgt eld­gos.

Nú mælist ekk­ert land­ris.

Bara jarð­skjálftar.

Eins og svo oft áður.

Fólk hér er ekk­ert að fara á lím­ing­unum.

Tekur þessum atburðum af æðru­leysi og vonar að sjálf­sögðu hið besta.

Það er miklu meiri hætta á að frétta­fólkið fari yfir um á taugum við það eitt að heim­sækja bæinn!

Skelfing og ofsa­hræðsla?

Ekki réttu orðin um hug­ar­á­stand bæj­ar­búa almennt.

Höfundurinn, Björn Birgisson er þjóðfélagsrýnir og pistlahöfundur, búsettur í Grindavík.

Sjá fleiri greinar á sam­fé­lags­miðla­síðu Björns.