Hafsteinn fékk taugaáfall og stofnaði hlaðvarp: „Að lokum gafst líkaminn upp“

Hlað­varps­þátt­ur­inn Bíó­blaður hóf göngu sína í júlí síð­ast­liðnum, en að honum stendur Haf­steinn Sæmunds­son. Þátt­ur­inn hefur farið hratt vax­andi í vin­sældum enda hefur stúd­íóið notið góðs af fínu streymi gesta á síð­ustu miss­erum. Á meðal margra gesta má nefna Baldvin Z, Völu Kristínu Eiríks­dóttur, Pál Óskar Hjálmtýs­son, Siggu Kling, Kilo, Sunnevu Ein­ars­dóttur, Emmsjé Gauta, Binna Löve og Donnu Cruz.

Þætt­irnir nálg­ast níunda tug­inn, en Haf­steinn stefnir ótrauður á þátt númer 100 í júlí. Í sam­tali við blaða­mann segir Haf­steinn að mark­mið hlað­varps­ins sé í grunn­inn ein­falt; að fá fólk til að kunna betur að meta þetta skemmti­lega list­form sem kvik­myndir eru.

„Fyrir mér hafa bíó­myndir alltaf verið skemmti­efni,“ segir Haf­steinn. „Stundum þegar harð­kjarna kvik­mynda­á­huga­menn eða gagn­rýnendur tala um bíó­myndir, þá finnst mér þeir detta ofan í þá gryfju að taka þetta allt of alvar­lega og setja sig hálf­part­inn á ein­hvern stall. Ég vildi ekki gera það og þess vegna vildi ég einmitt hafa gest­ina mína fjöl­breytta.“

Áhrifa­vald­ur­inn Sunneva Einars mætti í stúd­íóið til Haf­steins.

Listin að standa á sama

Haf­steinn segir að kulnun í starfi hafi leitt til stofnun hlað­varps­ins. „Ég hafði verið að vinna hjá fyr­ir­tæki sem sér­hæfði sig í að selja heim­il­is­tæki og inn­rétt­ingar. Mér lík­aði vinnu­stað­ur­inn vel, en álagið varð gríð­ar­legt á frekar stuttum tíma. Að lokum gafst lík­am­inn upp,“ segir hann.

„Í des­em­ber 2019 fékk ég tauga­á­fall sökum álags í vinnu og heima fyrir og þurfti að fara í veik­inda­leyfi. Það var síðan í jan­úar 2020 að ég las bók sem kall­ast The Subtle art of not giv­ing a Fuck. Sú bók breytti mínu hug­ar­fari og í fram­hald­inu ákvað ég að ég vildi fara út fyrir þæg­ind­ara­mmann, gera eitt­hvað sem hræddi mig pínu og gera loks­ins eitt­hvað sem ég hafði mikla ástríðu fyrir.“

Haf­steinn á fram­haldið að þakka góðum vini sínum sem hvatti til að nýta þekk­ingu sína og áhuga með hlað­varpi. „Á þeim tíma fannst mér hug­myndin fárán­leg en það var ein­fald­lega vegna þess að ég hef aldrei verið mikið fyrir athygli, finnst fátt leið­in­legra en að láta taka mynd af mér og þótti röddin mín alltaf óþol­andi.“

Haf­steinn segir að skipu­lag þátt­ar­ins sé þrí­skipt þegar kemur að gestum. „Hugsunin var að fá vini mína, frægt fólk og ein­hverja áhuga­menn sem fáir þekkja en hafa brenn­andi áhuga á bíó­myndum. Ég hef nú þegar fengið til mín graf­íska hönn­uði, leik­stjóra, leikkonur, rapp­ara, skemmti­krafta, fram­leið­endur, popp­stjörnur, áhrifa­valda, kvik­mynda­fræð­inga, kvik­mynda­nema, svo mætti lengi telja.”

Hasar í forgangi

Haf­steinn er fæddur árið 1983 og ólst upp við mikið kvik­mynda­á­horf, sem þátta­stjórn­and­inn segir vera for­eldrum sínum að þakka. „Ég ólst upp við mikið bíó­mynda­á­horf en pabbi minn var dug­legur að sýna mér bíó­myndir þegar ég var krakki.

For­eldrar mínir voru alltaf dug­legir að fara í bíó og þegar þau sáu mynd sem var bönnuð börnum, og ég gat þar af leið­andi ekki séð hana, þá lýsti pabbi minn atriðum fyrir mér um leið og hann kom heim,“ segir Haf­steinn og full­yrðir að hasar­myndir eigi sér sér­stakan stað hjá sér.

Hvers vegna hasar­myndir?
„Vegna þess að pabbi minn elskar svo­leiðis myndir. Æskan mín var full af þessum helstu hasar­hetjum og ég hef ekki enn fengið nóg af þessu.”

Brot úr sarpi Bíó­blað­urs má finna hér að neðan.