Sigríði ekki boðin aðstoð eftir fósturlát: Send heim með barnið dáið í maganum

Sigríður Jóns­dóttir og Magnús Kjartan Eyj­ólfs­son, fengu þær hræði­legu fregnir föstu­dag­inn 23. apríl síð­ast­lið­inn að engan hjart­slátt væri að finna hjá dóttur þeirra, sem Sigríður gekk með. Stúlkan væri látin.
Sigríður segir frá þessu í færslu á Facebook síðu sinni nú í dag.

Tveim dögum áður voru for­eldr­arnir í sónar og lítil spræk og heil­brigð stelpa sýndi allar sínar bestu hliðar, skrifar Sigríður. „Hún blés sápu­kúlur og minnti okkar á hvað væri framundan, jók á til­hlökkun, eft­ir­vænt­ingu og gleði yfir því sem við áttum framundan.“

Sigríður ók á föstu­deg­inum frá Selfossi, þar sem fjöl­skyldan býr, og á Land­spít­al­ann við Hring­braut, þar sem hún átti tíma í mæðra­skoðun.

,,Já ég get staðfest það, það er engin hjartsláttur

Sigríður lýsir ferl­inu sem fór af stað eftir að ljós­móðir hennar kallar eftir fæð­ing­ar­lækni til að skoða barnið í móð­ur­kviði betur, þar sem ljós­móð­ur­inni hafi reynst erfitt að finna hjart­slátt barns­ins.

„Hún reynir að hug­hreysta mig og segir að það sé bara betra að vera viss og skoða allt betur.“

Sigríður lagð­ist á bekk, lækn­ir­inn kynnti sig og sagð­ist ætla skoða þetta betur. Skjánum var snúið frá henni, ljósin slökkt og segir hún til­finn­ing­una í her­berg­inu hafa verið slæma.

Eftir að lækn­ir­inn skoð­aði hana, sagð­ist hann ætla kalla eftir öðrum fæð­ing­ar­lækni, tvo þurfi til að skoða svona og stað­festa.

Stað­festa hvað? Sigríði hafði ekk­ert verið sagt.

Skömmu síðar kom annar fæð­ing­ar­læknir, sem kynnti sig og sagði hálf kulda­lega að sögn Sigríðar, að honum hafi verið gert kunn­ugt um að erf­ið­lega gengi að finna hjart­slátt, þau skuli kíkja á þetta.

Eftir innan við mín­útu segir Sigríður lækn­inn hafa sagt: ,,Já ég get stað­fest það, það er engin hjart­sláttur, mér þykir það leið­in­legt.”

Sigríður lýsir því hvernig allt hafi stoppað í kringum sig, tárin hafi byrjað að leka og hún hafi rétt geta stunið upp „ertu viss?“

Fæð­ing­ar­lækn­ir­inn hafi þá snúið skjánum, stækkað upp són­ar­mynd­ina af barn­inu og sýnt henni líf­laust hjarta þess og sagt: „Já ég er viss“.
Hún hafi því næst litið á sam­starfs­menn sína og sagt: ,,Þetta er nýskeð, hefur gerst í nótt eða morgun,” síðan hafi hún farið jafn hratt og hún hafi komið.

„HÚN ER DÁIN“

Eftir sat Sigríður ein með ljós­móður og fæð­ing­ar­lækni og henni til­kynnt að það þurfi að taka blóðprufu, þvag­sýni og veiru­próf og best sé að gera það sem fyrst. Hún er spurð hvort hún þurfi ekki að hringja í ein­hvern, sem hún jánkar, en seg­ist ekki hafa verið í neinu ástandi til að eiga það sím­tal.
Sigríður hafði sam­band við Magnús, mann­inn sinn og seg­ist að lokum hafa geta öskrað upp í sím­ann „HÚN ER DÁIN.“
Magnús sem var á Selfossi dreif sig af stað til Reykja­víkur.

Á meðan sýnin eru tekin og um fimm mín­útum eftir að Sigríði hefur verið til­kynnt að dóttir hennar sé dáin, spyr fæð­ing­ar­lækn­ir­inn hvort hún hafi hugsað út í krufn­ingu.
Sigríður var vita­skuld ekki búin að hugsa um það, enda var hún að skipu­leggja skírn dóttur sinnar, ekki krufn­ingu hennar.
Því næst var Sigríði afhentur bæk­lingur um missi á með­göngu og blað sem sýndi ferlið sem framundan var, með vænt­an­legri gang­setn­ingu.

Útskýrt var fyrir Sigríði hvernig þetta færi fram og henni síðan sagt að mæta klukkan sjö á mánu­dags­morgni í gang­setn­ingu.

Farin ein út af sjúkrahúsinu innan við hálftíma eftir að henni var tilkynnt að barnið hennar væri látið

Sigríður átti ekki til orð, það átti að senda hana til Selfoss yfir helg­ina með barn sitt dáið í mag­anum.
Í bæk­lingnum sem Sigríði var afhent, sem gef­inn er út af Gleym mér ey styrkt­ar­fé­lagi, í sam­vinnu við kvenna­deild Land­spít­al­ans, segir: ,,Við mælum þó með að þið komið aftur innan 24 klst. Þar sem ekki er talið æski­legt að bíða með fram­köllun fæð­ingar lengur en þann tíma.”

Sigríður labbar út innan við hálf­tíma eftir að hún veit að engan hjart­slátt sé að finna hjá barni sínu.
Ein er hún send í burtu án þess að vera boðið aðstoð af nokkru tagi; áfalla­hjálp, boð­ist til að hringa fyrir hana í mann­inn hennar, henni boðið að bíða eftir honum inni á sjúkra­stofu, boðið að ræða við prest, ekk­ert.
Hún er send út og úti á plani í bílnum sínum situr hún ein, hágrát­andi, nið­ur­brotin af sorg þegar mað­ur­inn hennar kemur.

Þau Sigríður og Magnús spyrja: Hvernig þetta sé rétt­læt­an­legt? Hvernig hægt sé að rétt­læta þá með­ferð að senda þau heim til þess eins að bíða eftir því að það komi mánu­dagur til þess að fæða dóttur þeirra? Hvernig getur heil­brigð­is­kerfið farið í helg­ar­frí? Af hverju er þeim ekki veitt nein ráð­gjöf, verk­færi né aðstoð af ein­hverju tagi til þess að takast á við miss­inn og sorg­ina?

„Af hverju brást kerfið okkur svona harka­lega?“ skrifar Sigríður.

Magnús segir í sam­tali við Mannlíf að þau vilji þó leggja áherslu á að umræðan snú­ist ekki um ein­stakar per­sónur, heldur heil­brigð­is­kerfið og verk­farl­ana þar.

„Per­són­u­árásir eða mann­orðs­morð eru ekki að fara laga þá brota­löm sem er í kerf­inu,“ segir Magnús.