Rit­höf­und­ur­inn, þjóð­fræð­ing­ur­inn, eig­in­konan og fimm barna móð­irin, Benný Sif Ísleifs­dóttir var undir Stækk­un­ar­gleri Mannlífs í vik­unni.

Það má heldur betur segja að Benný Sif hafi komið með trukki inn í jóla­bóka­flóðið árið 2018 en þá komu út tvær bækur eftir hana, barna­bókin Jóla­sveina­rann­sóknin og skáldsagan Gríma. Benný hlaut bæði Nýrækt­ar­styrk og Íslensku hljóð­bóka­verð­launin fyrir Grímu.
Í síð­asta mán­uði hlaut svo Hansa­dætur, fjórða bók Bennýjar sem kom út fyrir sein­ustu jól, til­nefn­ingu til Bók­mennta­verð­launa Evr­ópu­sam­bands­ins.
Benný hefur því aldeilis náð að hasla sér völl á íslenskum bóka­mark­aði og von­andi að þetta sé bara byrj­unin hjá henni.
Mannlíf komst að því að Benný er sjúk­lega myrk­fælin, finnst flest fólk skemmti­legt og dreymir um hús við sjó­inn.

Fjöl­skyldu­hagir? Ég er gift Óskari Garð­ars­syni, fram­kvæmda­stjóra Dögunar, sem er Esk­firð­ingur eins og ég. Við eigum fimm börn, fjórar dætur og einn son, á aldr­inum 14-27 ára og búum í Sala­hverf­inu í Kópavogi.

Menntun/atvinna? Þjóð­fræð­ingur/rit­höf­undur

Upp­á­halds Sjón­varps­efni?  Downton Abbey og Poldark koma strax upp í hug­ann, Gösta er frá­bær og líka Bón­us­fjöl­skyldan, hvorttveggja sænskar þátt­araðir og af íslensku efni held ég mest upp á Landann, Um land allt og alls­konar þætti á N4, ég elska við­tals­þætti þar sem er ekki verið að skoða svart/hvítt innbú og spyrja hvar ljósakrónan var keypt.

Leikari? Krist­björg Kjeld er drottn­ingin og næst henni kemur Meryl Streep. Í karla­deild­inni er ég næstum búin að skipta bæði Hugh Grant og George Clooney út fyrir Omar Sy úr The Intouchables, nú nýlega í Lupin.  Og svo verð ég að nefna eig­in­mann­inn og hans mikla leik­sigur í Flæð­ar­mál­inu 1981. Eða hann yrði svekktur ef ég gerði það ekki.

Rit­höf­undur? Ég á mér frekar upp­á­halds­bækur en upp­á­halds­höf­unda og upp­á­halds­bæk­urnar eru margar, mjög margar.

Bók eða bíó? Ég fer næstum aldrei í bíó en les mikið, enda ef það er gerð mynd eftir bók þá er hún yfir­leitt mun síðri en bókin. Nema kannski Bók­mennta- og kart­öflu­böku­fé­lagið þar sem bæði er betra. Ég ætti samt að fara oftar í bíó.

Besti matur? Eig­in­lega bara allt sem ég elda ekki sjálf, en ég geri samt gott lasanja, bæði venju­legt og græn­metis.

Kók eða Pepsí? Ég drekk hvor­ugt, fæ nóg koffín úr kaff­inu.

Fal­leg­asti stað­ur­inn?  Hænuvík fær að vera full­trúi Vest­fjarða og Eski­fjörður full­trúi Aust­fjarða, til dæmis að standa á Mjó­eyr­inni og horfa á Hólmatind þegar Aust­fjarða­þokan er víðs­fjarri er dúndur. Siglu­fjörð verð ég líka að nefna. Eig­in­lega er allt fal­legt sem er nálægt sjó og firðir toppa dali. Og fjöll toppa flat­lendi – bók­staf­lega og fag­ur­fræði­lega.

Hvað er skemmti­legt?  Fólk er yfir­leitt skemmti­legt, og frí­dagar og ferða­lög og mat­máls­tímar. Það er skemmti­legt þegar komið er upp á fjallið, þegar verk­efni er lokið, þegar mark­miði er náð, þegar kakan er bökuð og þegar sólin skín.

Hvað er leið­in­legt? Mér finnst mjög leið­in­legt að fara í búð­ina, ég er eig­in­lega aldrei í stuði til að fara að versla og ég veit yfir­leitt aldrei hvað á að vera í mat­inn. Ég losna reyndar oft við að fara í búð­ina og sömu­leiðis þarf ég sjaldan að elda en mér finnst stundum eins og það að vera full­orðin snú­ist aðal­lega um að vita hvað eigi að vera í mat­inn.

Hvaða flokkur? Kolvetni, ertu ann­ars ekki að meina flokk nær­ing­ar­efna?

Hvaða skemmti­staður? Sko, ef ég ætti að nefna ein­hvern skemmti­stað þyrfti ég að gúggla svo ég sleppi því bara. Nema gos­s­töðv­arnar telj­ist með? Þar er stuð á kvöldin, kampa­vín og svona.

Hver er fynd­inn? Stelp­urnar í Stelp­unum og stelp­urnar í Þær tvær, og Saga Garð­ars­dóttir og fólkið mitt á fjöl­skyldu­spjall­inu.

Hver er leið­in­legur? Enginn er al-leið­in­legur held ég, þetta er eins og með bækur, þær falla mis­vel í kramið hjá fólki en allar bækur eiga sína les­endur, bara mis­marga.

Trúir þú á drauga? Já, ég er sjúk­lega myrk­fælin. Fólk vex upp úr allskyns vit­leysu en það gildir ekki um mig, ég er enn myrk­fælin (og ég veit enn ekki hvað á að vera í mat­inn.)

Hver er draum­ur­inn? Hús við sjó­inn og covidfrítt líf og alls­konar sem ég geymi fyrir mig.

Mesta afrek sem þú hefur unnið á þessu ári?  Fara að eld­gos­inu þrátt fyrir fjörugt ímynd­un­ar­afl sem býður upp á ýmsar sviðs­myndir um mögu­legar hrak­farir. Mest var ég hrædd við að deyja úr gosmengun, þar á eftir að ný gossprunga gleypti mig og síðan að gló­andi hraun­molar kveiktu í mér. En nú er ég búin að fara tvisvar og kom lif­andi heim í bæði skiptin.

Ertu búin að ná öllum þínum mark­miðum? Nei, og það er mjög mik­il­vægt að setja sér alltaf ný mark­mið því ann­ars er til lít­ils lifað, næsti kaffi­bolli, næsti göngutúr, næsta bók, eitt­hvað nýtt að prófa, upp­götva, læra og hlakka til.

Manstu eftir ein­hverjum brand­ara? Þegar ég var í þjóð­fræð­inni sat ég eitt miss­erið nám­skeið um húmor hjá Kristínu Ein­ars­dóttur, sem er fyndin, og þann vetur kunni ég alltaf brand­ara og var líka fyndin en núna kann ég enga. Þannig að …

Mik­il­væg­ast í líf­inu? Að elska sjálfan sig og vera ekki of skyn­samur. Sjálfs­ástin er for­senda þess að geta elskað aðra og pass­legt kæru­leysi kemur í veg fyrir að allt stoppi á ofhugsun og óhóf­legri full­komnun. Stundum er best að láta bara vaða, hlæja ef það mis­tekst.