Hrafn Gunn­laugs­son kvik­mynda­leik­stjóri fagnar í dag 73 ára afmæli sínu, þjóða­há­tíð­ar­dag okkar Íslend­inga, 17. Júní. Þegar hann var lít­ill strákur hélt hann að öll hátíð­ar­höldin væru honum til heið­urs.

„Á þess­ari gullöld í lífi mínu hélt ég að þjóðin liti svo á að það væri full ástæða til að grípa til hátíða­halda þegar ég ætti afmæli,“ segir Hrafn í við­tali við vef­síð­una Lifðu núna og heldur áfram: „Ég lifði þessa gullöld mis­skiln­ings­ins tals­vert lengi. Það hefur lík­lega ekki verið fyrr en ég var sex eða sjö ára sem ég sá ljósið. Atvikið líður mér aldrei úr minni, ég man það í smá­at­riðum.“

Eitt sinn í æsku var Hrafn „með föður mínum spari­klæddur í mið­bænum þennan örlaga­ríka dag“ og mar­ser­aði út á Aust­ur­völl og fylgd­umst með öllum her­leg­heit­unum saman. Þar sá hann móður sína, Herdísi Þor­valds­dóttur stíga út á svalir alþingis íklædd fjall­konu­bún­ingnum og fór með kvæði: „Mér fannst þetta allt mjög við hæfi. Ég var mjög sáttur við þennan gjörn­ing.“ Síðan komu von­brigðin þegar faðir hans tjáði honum að „það er af því að þessi maður á afmæli í dag sem þetta heitir þjóð­há­tíð­ar­dagur,“ og benti á stytt­una af Jóni Sig­urðs­syni.  Hrafn var „dálitla stund að taka þetta inn. Mér gæti hafa hvarflað í hug að ein­hvern tíma skyldi ég jafna metin. En síðan þetta gerð­ist hefur afmælið mitt eig­in­lega aldrei verið eins. Þetta sýnir manni auð­vitað hvað heimur æsk­unnar er stór­kost­legur, áður en maður er sviptur öllum blekk­ingum bernsk­unnar.