Hin bráð­fyndna og orð­heppna Guðrún Veiga Guð­munds­dóttir er undir Stækk­un­ar­gleri Mannlífs þessa vik­una.
Það má með sanni segja að Guðrún Veiga hafi unnið hug og hjörtu Íslend­inga slíkar hafa vin­sældir hennar á sam­fé­lags­miðlum verið. Og ekki að undra. Fyrir utan að vera mik­ill húmoristi, þá kemur hún til dyr­anna eins og hún er klædd, tuðar yfir hinu og þessu, sem við eigum nú öll til að gera, spjallar við fylgj­endur sína ómáluð á sloppnum sínum góða, sýnir heim­ilið sitt óháð því hvort allt sé í drasli eður ei og er ein­hvern veg­inn svo hvers­dags­leg, í jákvæð­ustu mynd þess orðs, að auð­velt er að tengja við hana og ósjálfrátt fer manni að þykja vænt um hana.
Mannlíf komst að því að Guðrún Veiga hefur sungið á sviði með Leoncie, óum­beðin þó, horfir alltof mikið á sjón­varp og verður sjaldan fyrir von­brigðum.

Guðrún Veiga

Fjöl­skyldu­hagir? Ég er gift Guðmundi Valssyni og við eigum saman tvö börn, Val Elí og Sigrúnu Þórdísi.

Menntun/atvinna? MA gráða í mann­fræði frá Háskóla Íslands en ætli ég starfi ekki sem eins manns aug­lýs­inga­stofa – sem er ljóm­andi fínt af því ég kann best við mig bara í eigin félags­skap. Ég er líka búin að kaupa svo mikið af potta­blómum und­an­farið að það er að verða að fullu starfi. Jú og svo er ég farin að rækta þau líka.

Upp­á­halds Sjón­varps­efni?  The Office, Cougar Town, Friends, Good Girls, Younger, Cold Case, Real Housewives of hvað sem er, Parks and Recreation, Sex and the City, Seinfeld, Desperate Housewives, You – jájájá, ég horfi alltof mikið á sjón­varp og hef alltaf gert.

Leikari? Höfum það leikkonu, Julia Roberts, ávallt og að eilífu

Rit­höf­undur? Glennon Doyle og Jojo Moyes

Bók eða bíó? Bók – það vill eng­inn fara með mér í bíó af því það er ekki nokkur mögu­leiki að ég geti þagað í 90 mín­útur eða meira.

Besti matur? Skyr, kara­mellu­dýrin frá Góu, pizza, ítölsku kjöt­boll­urnar hennar mömmu og rjúp­urnar hans Gumma. Eins hef ég óþægi­lega mikla mat­ar­ást á mági mínum.

Kók eða Pepsí? Rauðvín

Fal­leg­asti stað­ur­inn?  Ó, Eski­fjörður er sá allra fal­leg­asti. Seyð­is­fjörður fylgir svo fast þar á eftir. Og Vest­manna­eyjar – þær hafa aldeilis skriðið inn í hjartað á mér.

Hvað er skemmti­legt? Þegar sonur minn hlær að brönd­ur­unum mínum. Hann er 14 ára – segir að ég sé meira skrýtin en fyndin, þannig að ég fagna hverri hlát­urs­gusu áður en umbreyt­ingin í úrillan ung­ling verður algjör.

Hvað er leið­in­legt? Manna­mergð og múgæs­ingur. Of mikið af fólki. Ég er lík­lega ekki félags­lyndasta kona sem þú finnur.

Hvaða skemmti­staður? Æ, ég er best geymd í sóf­anum heima – sem ég sit svo oft og mikið í að það er komin dæld í hann.

Kostir? Stund­vísi

Lestir?  Stund­vísi – sver það, hef eytt 30% af ævinni í að bíða ein­hvers­staðar af því ég er mætt tveimur tímum of snemma, aðal­lega af ótta við að fá ekki bíla­stæði á áfanga­stað. Bíla­stæða­kvíði er raun­veru­legt fyr­ir­bæri.

Hver er fynd­inn? Pabbi minn.

Hver er leið­in­legur? Ég get verið alveg mökk­fokk leið­in­leg þegar ég tek mig til.

Trúir þú á drauga? Alveg bara. Það er lík­lega leitun að myrk­fæln­ari ein­stak­lingi. Ég sé alls­konar mis­gáfu­leg fyr­ir­bæri í hverju horni þegar húmar að. Sef helst með öll ljós kveikt og held lík­lega uppi raf­veit­unni í Vest­manna­eyjum.

Stærsta augna­blikið? Er til eitt­hvað stærra en að fá börnin sín í fangið í fyrsta sinn? Ó, ég fór líka á tón­leika með Adele árið 2016, tróð mér upp við sviðið (sem er ekki rétt, ég hata manna­mergð og múgæs­ing – vin­kona mín dró mig) og Adele horfði í augun á mér og blikk­aði mig. Get svo guðsvarið það. Árið 2003 söng ég líka á sviði með Leoncie. Hún bauð mér ekki upp á svið, ég sá um það sjálf.

Mestu von­brigðin? Sko, ég er afar svart­sýnn og kvíð­inn ein­stak­lingur. Böl­sýn­is­kona mikil. Ég hef til­einkað mér að gera alltaf ráð fyrir því versta í öllum kring­um­stæðum. Mála skratt­ann á sem flesta veggi bara. Hræði­legur ókostur en hefur þann kost í för með sér að ég verð eig­in­lega aldrei fyrir von­brigðum.

Hver er draum­ur­inn? Að fá að sofa fram að hádegi. Ég er að ala upp einn hrika­lega árrisulan ein­stak­ling. Hef ekki sofið lengur en til sjö í góð fjögur ár. Og og og að læra til prests. Sá draumur ræt­ist þó lík­lega ekki fyrr en að Háskóli Íslands hund­skast inn í nútím­ann og stó­r­eykur fram­boð sitt af fjar­námi og reynir að þjón­usta aðeins fleiri en þá sem búa á höf­uð­borg­ar­svæð­inu eða eru til­búnir til þess að flytj­ast þangað.

Mesta afrek sem þú hefur unnið á þessu ári? Fer það ekki á mína afreka­skrá ef systir mín eign­að­ist barn á árinu? Jæja, ég afrek­aði alla­vega að verða yfir mig ást­fangin af agn­arsmáum ein­stak­lingi við það eitt að sjá ljós­mynd af honum. Svo skipu­lagði ég líka og hélt ferm­ing­ar­veislu. Það á heima á afreka­skrá. Og drakk ekk­ert vín í jan­úar. Og er komin í þriðju viku af couch to 5K.

Ertu búin að ná öllum þínum mark­miðum? Ég er kvíða­kona mikil og mark­miða­setn­ing er langt frá því að vera hvetj­andi fyrir mig. Meira bara þrúg­andi og kvíð­væn­leg. Ég á ýmis­legt eftir óafrekað þó. Veit ekki hvað en það skýrist.

Manstu eftir ein­hverjum brand­ara? Engum sem ekki er svo óvið­eig­andi að krakk­arnir verða lík­lega teknir úr minni umsjá ef ég læt þá flakka.

Vand­ræða­leg­asta augna­blikið? Líf mitt er röð vand­ræða­legra augna­blika og afar erfitt að ætla að velja eitt sem stendur upp úr. Það sem kemur fyrst upp í hug­ann er að einu sinni var ég að fara í mynda­töku og bol­ur­inn sem ég ákvað að klæð­ast bauð ekki upp á þann munað að skartað væri brjósta­hald­ara innan undir. Ég ætl­aði nú aldeilis ekki að bjóða þeim sem myndu bera mynd­ina augum upp á blý­sperrtar geir­vört­urnar á mér. Mig minnti endi­lega að ég hefði lesið ein­hvers­staðar að þetta vanda­mál mætti leysa með svolitlu lím­bandi. Jóðla bara tveimur strimlum á stitt­hvora tútt­una. Það eina sem ég fann var hins vegar ein­angr­un­ar­lím­band ein­hverss­konar. Töluvert mikið sterkara en það sem þú notar á afmæli­s­pakka. Þessu lím­bandi smellti ég svo kyrfi­lega á bring­una á mér – hæstá­nægð með eigin lausn­a­mið­aða hugs­ana­hátt. Löng saga stutt – ég þurfti á end­anum lækn­is­hjálp af því ég reif næstum geir­vört­urnar á mér upp með rótum þegar kom að því að afklæð­ast eftir þessa ágætu mynda­töku.

Sorg­leg­asta stundin? Ein af sorg­leg­ari stundum barn­æsku minnar var þegar ég komst að því að Sigga og Grétar í Stjórn­inni væru ekki hjón.

Mesta gleðin? Það veitir mér mikla gleði hvað systk­ini mín hafa orðið skemmti­leg og ómissandi með aldr­inum. Þoldi þau ekki þegar ég var yngri.

Mik­il­væg­ast í líf­inu? Hvers­dags­leik­inn.