Hlutabréf seld á undirverði: „Íslandsbanki er stærri banki en Arion banki“

„Stjórn­ar­liðar, lobbí­istar og klapp­stýrur þeirra í fjöl­miðlum kepp­ast við að selja nýaf­staðið hluta­fjár­út­boð Íslands­banka sem mikla sig­ur­för. Það er rök­stutt með ýmsum hætti. Verðið hafi verið í efri mörkum, nýi hlut­hafa­hóp­ur­inn sé breiður og að tek­ist hafi að laða erlenda fjár­festa að íslenskum hluta­bréfum.,“ skrifar rit­stjór­inn Þórður Snær Júl­í­us­son í leið­ara á vef­síð­unni kjarn­inn.is.

Þórður nefnir að „það velk­ist lík­ast til eng­inn í vafa um það lengur að hluta­bréf í Íslands­banka voru seld á und­ir­verði. Það að níföld eft­ir­spurn hafi verið eftir bréf­unum í stærsta frumút­boði Íslands­sög­unnar gaf það strax til kynna. En auð­veld­ara hefði ein­fald­lega verið að lesa upp­gjör bank­ans og bera hann saman við eina skráða kerf­is­lega mik­il­væga bank­ann sem var fyrir á mark­aði, Arion banka.“

Hann segir að Íslands­banki og Arion banki séu „byggðir á bruna­rústum fyr­ir­renn­ara sinna sem féllu í banka­hrun­inu. Báðir hafa verið „þrifnir“ af vand­ræða­eignum, með miklum sam­fé­lags­legum kostn­aði. Báðir starfa nær ein­vörð­ungu á Íslandi og þjón­usta nær ein­vörð­ungu íslensk fyr­ir­tæki og báðir njóta þeirrar sér­stöðu að vera einu við­skipta­bankar í heimi sem eru skráðir á markað en not­ast við íslenska krónu sem gjald­miðil.“

Og bætir við:

„Íslands­banki er stærri banki en Arion banki, eignir hans í lok mars voru 1.385 millj­arðar króna og heildar eigið fé var nán­ast það sama, eða 185 millj­arðar króna. Mark­aðsvirði Íslands­banka við skrán­ingu var 158 millj­arðar króna. Það þýddi að þeir sem tóku þátt í útboð­inu voru að greiða 0,85 krónur fyrir hverja krónu af eigin fé. Sem sagt: 35 pró­sent hlutur í Íslands­banka, sem er að uppi­stöðu nán­ast eins og Arion banki nema aðeins stærri, var seldur á verði sem er 34 pró­sent undir mark­aðsvirði Arion banka. Engar vit­rænar skýr­ingar hafa verið gefnar á þessu.“

Þórður segir að „sá sem keypti fyrir milljón krónur gat selt þann hlut með 250 þús­und króna hagn­aði viku síðar. Miðað við fjölda við­skipta fyrstu tvo dag­anna eftir skrán­ingu Íslands­banka á markað þá seldu margir úr þessum hópi strax. Þeir keyptu eign af rík­inu, héldu á henni í viku, og tóku svo út 20-25 pró­sent ávöxtun; fyrir þessa upp­still­ingu greiddi rík­is­sjóður og rík­is­bank­inn nokkrum erlendum fjár­fest­inga­bönkum, íslenskum bönkum og fjár­mála­sjoppum rúma tvo millj­arða króna í þókn­anir.“

Í leið­ar­anum nefnir Þórður að „stjórn­völd á Íslandi virð­ast hafa þá skýru efna­hags­stefnu að færa reglu­lega pen­inga úr rík­is­sjóði til þeirra sem hafa það best. Fyrst það er ekki hægt í gegnum flatt skatt­kerfi, sem eng­inn meiri­hluti er fyrir á þingi eða í sam­fé­lag­inu, er það gert með reglu­legum pen­inga­gjöfum.“