Aðgerð­ar­hóp­ur­inn Öfgar hefur gefið út yfir­lýs­ingu varð­andi ákærur á hendur tón­list­ar­mann­inum Ingós Veð­urguðs.

Aðgerð­ar­hóp­ur­inn segir það kýr­skýrt að allar frá­sagn­irnar varð­andi meint kyn­ferð­is­af­brot Veð­urguðs­ins komi frá raun­veru­legu fólki og það hafi verið stað­fest áður en sög­urnar voru birtar, en þetta meðal kemur fram í yfir­lýs­ingu hóps­ins:

„Við í Öfgum höfum tekið við fjölda frá­sagna frá konum síð­ustu tvö ár. Hver ein­asta frá­sögn hefur verið stað­fest með því að bera saman send­anda við Íslend­inga­bók, engin frá­sögn sem birt hefur verið hefur komið frá send­anda sem ekki er hægt að stað­festa.“

Þetta líka:

„Það að Ingólfur eða fjöl­miðlar hafi tengt hann við sög­urnar er ekki okkar mál. Við höfum hvergi gefið upp um hvern ræðir og munum ekki stað­festa það hver meintur ger­andi sé. Við tölum um einn mann og fjölda frá­sagna sem okkur hafa borist.“

Eins og fram kom í grein Mannlífs í gær.

segir Ingó að hann „upp­lifi á­sak­an­irnar sem árásir og hefur á­hyggjur af fjöl­skyldu sinni og sínum vinum vegna umræð­unnar,“ og neitar alfarið sök og ætlar að kæra. Hverja/hverjar hann hefur í hyggju að kæra er ekki enn vitað.

En aftur að yfir­lýs­ingu Öfga:

„Frá­sagn­irnar eru nafn­lausar til að vernda þolendur og auk þess hefur meintur ger­andi ekki verið nefndur á nafn þó svo að um sama mann sé að ræða í öllum frá­sögn­unum. Öll kenni­leiti hafa verið fjar­lægð úr frá­sögn­unum til að ekki sé hægt að tengja þær við ákveðin mein­tan ger­anda. Einnig höfum við rætt við þolendur og séð myndir af áverkum.

Stór hluti meintra þolenda var undir lög­aldri þegar meint brot áttu sér stað. Við munum aldrei rjúfa trúnað við þær sem hafa treyst okkur fyrir frá­sögnum sínum. Þolendur hafa rétt á að segja sína sögur án þess að almenn­ingur heimti nafn­grein­ing á meintum ger­anda, meintum þol­anda og að hann sé ákærður og dreg­inn fyrir dóm.“

Segja má að mál Ingós hafi sett íslenskt sam­fé­lag á hlið­ina, sér­stak­lega eftir að Þjóð­há­tíð­ar­nefnd til­kynnti að Ingó sjái um brekku­söng­inn í Eyjum um næstu versl­un­ar­manna­helgi.

„Með þessum frá­sögnum erum við að benda á kerf­is­bundið vanda­mál í sam­fé­lag­inu og þeim veru­leika sem konur búa við,“ segir í til­kynn­ingu Öfga:

„Nauðg­un­ar­menn­ing og kyn­bundið ofbeldi eru sam­fé­lags­leg vanda­mál og hefur dóms­kerfið algjör­lega brugð­ist þolendum. Viðbrögð sam­fé­lags­ins á inter­net­inu und­ir­strika það vel hvers vegna þolendur ofbeldis segja ekki frá fyrr en löngu eftir að brot hefur átt sér stað og fara ekki dóms­leið­ina. Frá­sagnir þolenda eru ákall á breyt­ingar. Dóms­kerfið eitt og sér mun ekki laga vanda­málin sem við stöndum frammi fyrir þegar kemur að nauðg­un­ar­menn­ingu. Þar berum við öll sem sam­fé­lag ábyrgð.“

Öfgar segja einnig að „það að Ingólfur eða fjöl­miðlar hafi tengt hann við sög­urnar er ekki okkar mál. Við höfum hvergi gefið upp um hvern ræðir og munum ekki stað­festa það hver meintur ger­andi sé. Við tölum um einn mann og fjölda frá­sagna sem okkur hafa borist.“

Hér er yfir­lýs­ing Öfga í heild sinni: 

„Við í Öfgum höfum tekið við fjölda frá­sagna frá konum síð­ustu tvö ár. Hver ein­asta frá­sögn hefur verið stað­fest með því að bera saman send­anda við Íslend­inga­bók, engin frá­sögn sem birt hefur verið hefur komið frá send­anda sem ekki er hægt að stað­festa. Frá­sagn­irnar eru nafn­lausar til að vernda þolendur og auk þess hefur meintur ger­andi ekki verið nefndur á nafn þó svo að um sama mann sé að ræða í öllum frá­sögn­unum. Öll kenni­leiti hafa verið fjar­lægð úr frá­sögn­unum til að ekki sé hægt að tengja þær við ákveðin mein­tan ger­anda. Einnig höfum við rætt við þolendur og séð myndir af áverkum.

Stór hluti meintra þolenda var undir lög­aldri þegar meint brot áttu sér stað. Við munum aldrei rjúfa trúnað við þær sem hafa treyst okkur fyrir frá­sögnum sínum. Þolendur hafa rétt á að segja sína sögur án þess að almenn­ingur heimti nafn­grein­ing á meintum ger­anda, meintum þol­anda og að hann sé ákærður og dreg­inn fyrir dóm.

Með þessum frá­sögnum erum við að benda á kerf­is­bundið vanda­mál í sam­fé­lag­inu og þeim veru­leika sem konur búa við.

Nauðg­un­ar­menn­ing og kyn­bundið ofbeldi eru sam­fé­lags­leg vanda­mál og hefur dóms­kerfið algjör­lega brugð­ist þolendum

Viðbrögð sam­fé­lags­ins á inter­net­inu und­ir­strika það vel hvers vegna þolendur ofbeldis segja ekki frá fyrr en löngu eftir að brot hefur átt sér stað og fara ekki dóms­leið­ina. Frá­sagnir þolenda eru ákall á breyt­ingar. Dóms­kerfið eitt og sér mun ekki laga vanda­málin sem við stöndum frammi fyrir þegar kemur að nauðg­un­ar­menn­ingu. Þar berum við öll sem sam­fé­lag ábyrgð.

Frétta­flutn­ingur DV var til þess gerður að draga úr trú­verð­ug­leika þolenda. Blaða­maður DV býr til frétt út frá tvíti á Twitter þar sem ein­stak­lingur seg­ist hafa sent upp­lognar frá­sagnir undir nafn­lausum aðgöngum. Það stenst ekki þar sem við höfum, eins og áður segir, stað­fest alla sendendur. DV hefur sam­band við eina okkar án þess að bera undir hana hvernig frétt­inni verður háttað og reynir síðan að henda henni fyrir lest­ina með því að skella upp týpískri click-bait frétt. Allt er þetta gert á kostnað okkar og meintra þolenda. Auk þess er búið að eyða aðgang­inum á Twitter sem hélt þessu fram og því ekki hægt að hafa sam­band við við­kom­andi til að fá við­brögð.

Það að Ingólfur eða fjöl­miðlar hafi tengt hann við sög­urnar er ekki okkar mál. Við höfum hvergi gefið upp um hvern ræðir og munum ekki stað­festa það hver meintur ger­andi sé. Við tölum um einn mann og fjölda frá­sagna sem okkur hafa borist.“