„Við erum komnir niður í 700 fet, statikkin er byrjuð. Ég veit ekki hvernig þetta verður.“

Svo hljóm­uðu síð­ustu skila­boð frá Glitfaxa, Dakota flug­vél Flug­fé­lags Íslands þann 31. jan­úar 1951. Um borð var þriggja manna áhöfn og sautján far­þegar.

Vafasamt veður

Glitfaxi hafði lagt af stað síð­degis í áætl­un­ar­flug frá Vest­manna­eyjum til Reykja­víkur í hríð­ar­bil. Hafði þá ekk­ert flug verið til og frá Eyjum í þrjá daga vegna veð­urs og var vélin þétt setin. Fljót­lega eftir að hún tók sig á loft bár­ust fréttir úr flug­turni Reykja­vík­ur­flug­vallar að veður væri vafa­samt og álitu sumir að völl­ur­inn myndi þurfa að loka. Glitfaxi hélt þó áfram leið sinni en ákvað flug­stjóri í sam­ráði við flug­turn að hætta við lend­ingu í Reykja­vík, enda hafði veðrið versnað hratt.

„Það var suð­austan kaldi, strekk­ingur – kannski fimm eða sex vind­stig. Það var ekk­ert óveður, en moksnjó­koma og ekk­ert sjón­flugs­skyggni,“ sagði Snorri Snorra­son, starfs­maður á Reykja­vík­ur­flug­velli, síðar.

Glitfaxi horfinn

Laust fyrir fimm var Glitfaxi staddur yfir stefnu­vita Reykja­vík­ur­flug­vallar á Álfta­nesi. Ólafi Jóhanns­syni, flug­stjóra, var gefin heim­ild til að lækka flugið og stefna í átt að flug­braut­inni í sjón­flugi. Þegar Glitfaxi nálg­að­ist var flug­brautin hvergi sjá­an­leg. Ólafur stýrði vél­inni aftur upp sam­kvæmt ráðum flug­turns­ins og flaug hring út á Faxaflóa. Flugturn til­kynnti þá Ólafi að að veður væri að lyfta til og hyggi­legt að reyna að gera aðra til­raun til aðflugs. Ólafur og Garðar Gíslason, flug­maður, lækk­uðu flugið og settu vél­ina á stefnu en skyndi­lega rofn­aði allt sam­band í aðflug­inu.

Glitfaxi var horf­inn.

Sængurföt fimm mánaða barns

Strax var leitað leiða til að ná sam­bandi við vél­ina en án árang­urs. Fyr­ir­spurnir voru gerðar um nær­sveitir Reykja­víkur, skip beðin um að svip­ast eftir vél­inni og leit hafin í svart­nætti jan­ú­ar­kvölds. Bar hún engan árangur. Daginn eftir hófst víð­tæk leit á landi, sjó og úr lofti. Leit­ar­flokk­arnir voru tíu auk sveit átján skáta og lög­reglu­manna frá Kefla­vík­ur­flug­velli. Sjúkra­bif­reiðar og sjúkra­tæki voru til staða er með þyrfti. Ekki  leið á löngu þar til Jóhannes Snorra­son, flu­stjóri, kom auga á tvo stóra fleka út gólfi vél­ar­inna á svæð­inu út af Straums­vík svo og björg­un­ar­vesti við Vatns­leysu­strönd.

Varð þá mönnum ljóst að úti­lokað væri að ein­hver hefði lifað slysið af. Um var að ræða eitt mann­skæð­asta flug­slys Íslands­sög­unnar.

Skip héldu áfram leit og slæddu meðal ann­ars sjáv­ar­botn með botn­vörpu. Viku síðar fannst poki af sæng­ur­fötum fannst en hann til­heyrði yngsta far­þeg­anum, fimm mán­aða gam­als drengs. Heyrn­ar­tól úr Glitfaxa og annar fleki úr vél­inni, fund­ust í byrjun mars­mán­aðar við bæinn Hvol á Sel­tjarn­ar­nesi. Árið 1982 rak á fjör­una á Álfta­nesi hluta af far­ang­urs­geymslu flug­vélar og stað­festi Jón Pálsson, yfir­skoð­un­ar­maður Flug­fé­lags Íslands, að þar væri um að ræða brot úr Glitfaxa.

Talið er að vélin hafi verið átak­an­lega stutt frá Reykja­vík þegar hún fórst og steypst í sjó­inn við Álfta­nesið

Flakið né lík­ams­leifar far­þeg­anna hafa aldrei fund­ist á þeim sjö­tíu árum sem liðin eru.

Fimmtíu börn misstu foreldri

Með flug­vél­inni fór­ust tvær konur, önnur þeirra flug­freyja vél­ar­innar, og 18 karl­menn, þar af einn drengur á fyrsta ári. Um fimm­tíu börn og ung­menni misstu föður sinn í slys­inu. Meira en helm­ingur far­þega var frá Vest­manna­eyjum.

Alls misstu því fimm­tíu börn for­eldar sitt og var barn­flesta heim­ilið í Þing­holti í Vest­manna­eyjum. Þar misstu tólf börn föður sinn og fyr­ir­vinnu, Pál Jónsson skip­stjóra.

Þjóð­ar­sorg var á Íslandi við slysið og lýsti Alþingi yfir sorg og sam­úðar­óskum til aðstand­enda. Í leið­ara Morg­un­blaðs­ins hinn 2. febr­úar 1951 var skrifað: „Glitfaxi er horf­inn – Jelinu ljettir, en skuggi kvíða, og síðan sorgar og sakn­aðar leggst yfir heim­ili þess fólks sem átti vini og vensla­menn með hinni týndu flug­vjel.“

Við hlið Foss­vogs­kirkju er minn­is­merkið Glitfaxi eftir Einar Jónsson mynd­höggv­ara og var það reist til minn­ingar um slysið og jafn­framt alla þá sem farist hafa í flug­slysum.