Aðfar­arnótt 6. ágúst árið 1913 fæddi Krist­jana Guð­munds­dóttir, 22 ára ógift kona í Furufirði, barn í bað­stofu móður sinnar og stjúpa, þeirrar Elínar Jóns­dóttur og Árna Friðriks Jóns­sonar. Enginn hafði vitað af með­göng­unni og ól hún það án þess að nokkur heim­il­is­manna vakn­aði. Hvað síðan gerð­ist var púslað saman eftir frá­sögn Krist­jönu, Elínar og Ragn­heiðar Jóns­dóttur, yfir­setu­konu.

Hófu holdlegt samræði

Fimm árum áður, árið 1908 hafði Árni Friðrik, þá 28 ára að aldri, kvænst Elínu, sem var ekkja með fjögur börn, meðal ann­ars Krist­jönu. Sumarið 1912 byrjar Árni að stunda „hold­legt sam­ræði” við stjúp­dóttur sína, Krist­jönu og við­ur­kenndu bæði síðar að um þrjú slík til­vik hefði verið að ræða.

Krist­jana hafði vet­ur­inn 1911 til 1912 verið í námi í Reykja­vík til yfir­setu og má því telj­ast maka­laust að hún hafi ekki gert sér grein fyrir að hún væri van­fær fyrir en tveimur til þremur dögum áður en að hún ól barnið eins og hún hélt síðar stað­fast­lega fram. Í umfjöllun og dóms­orði þeirra tíma er hvergi efast um þá full­yrð­ingu hennar.

Ýtti frá hugsuninni

Krist­jana sagði síðar fyrir dómi að þegar hún hafi fundið hreyf­ingar barns­ins hafi hún álitið að tölu­vert væri eftir af með­göng­unni og hún myndi taka á mál­unum þegar að fæð­ingu kæmi. Sagði hún hafa ýtt hugs­un­inni frá sér en þó hefði henni komið til hugar að senni­lega væri best að deyða barnið með að klippa í sundur nafla­streng­inn.

Um kvöldið 5. ágúst finnur hún til verkja og ógleði og fæðir barnið um fimm­leitið um morg­unin. Sagði hún hjarta barns­ins hafa slegið en ekk­ert hljóð hafi aftur á móti heyrst í því. Sagðist hún hafa gripið til skæra sem lágu á nátt­borði og ætlað að klippa nafla­streng­inn en verið óstyrk og því hefðu skærin runnið til í hend­inni á henni og farið í barnið. Við yfir­heyrslur síðar sagði hún skærin hafa verið á borð­inu af til­viljun en ákæru­valdið dró það mjög í efa. Hvergi er þess getið í heim­ildum hvors kyns barnið var.

Garnirnar lágu úti

Þegar Elín, móðir hennar, fór á fætur um morg­unin sá hún hvar barnið lá í rúm­inu hjá Krist­jönu og var nafla­streng­unn­inn óklipptur. Elín bar vitni um að barnið hefði aug­ljós­lega verið dáið því það var orðið kalt. Ómögu­legt er að geta sér til um við­brögð hennar hvað þá sam­tal hennar við dóttur sína,  en má ætla að henni hljóti að hafa verið brugðið.  Tók Elín líkið af barn­inu eftir að hafa klippt á milli, setti í fat og út í skemmu. Var barnið það illa skorið á kvið að garn­irnar lágu út. Því næst sendi Elín bróðir sinn með bréf til Ragn­heiðar Jóns­dóttur, yfir­setu­konu á Höfða­strönd og bað hana um að senda krampa­lyf en best væri þó ef hún kæmi sem og Ragn­heiður gerði.

Ragn­heiður sá strax hvað hafði átt sér stað en sá sér ekki fært vegna kostn­aðar að senda sýslu­manni bréf sem hún þó gerði með næstu póst­ferð sem ekki var fyrr en 20. ágúst, tæpum tveimur vikum síðar. Var þá búið að jarða barnið.

Með fullri ráð og rænu

Sýslu­maður brást skjótt við og lét umsvifa­laust grafa barnið upp og gerði hér­aðs­læknir lík­skoðun. Fundust tvær stungur á hálsi þess og þrjár á kvið. Hér­aðs­læknir hélt því enn­fremur fram að barnið hefði verið full­burða við fæð­ingu og fæðst lif­andi. Hann hafn­aði alfarið að barnið hefði kafnað, stung­urnar hefðu orðið því að bana. Sýslu­maður hafn­aði því einnig að skærin hefði runnið til í hendi Krist­jönu með þeim afleið­ingum að barnið fékk fimm stungur.

Sýslu­maður taldi að um ásetn­ings­brot væri að ræða þótt að Krist­jana mót­mælti því og bar fyrir sig að muna lítið atburði. Sýslu­maður benti þá á hversu vel Krist­jana hefði falið fæð­ing­una í þögn sem sann­aði að hún hefði aldrei ætlað barn­inu líf. Hún hafi enn­fremur farið fram á að fá krampa­lyf frá Ragn­heiði sem sýndi að hún hafi verið með fullri ráð og rænu.

Dómur fellur

Þegar Elín fann líkið af barn­inu kvað Árni bróður sinn vera föður barns­ins og fékk hann til að sam­þykkja það og skrá sig sem föður í kirkju­bók. Þegar yfir­völd komu hins vegar að mál­inu og hófu yfir­heyrslur gaf Árni sig og við­ur­kenndi að hafa barnað stjúp­dóttur sína.

Bæði Krist­jana og Árni voru kærð fyrir sifja­spell auk þess Krist­jana var ákærð fyrir morðið á barn­inu. Bæði voru dæmd til betr­un­ar­hússvinnu, Árni í átta mán­uði en Krist­jana í þrjú ár. Enn­fremur voru þau dæmd til að greiða laun tals­manns síns, fimm krónur, svo og laun sækj­anda og verj­anda, alls fimmtán krónur.

Ekki er að finna heim­ildir hvað síðar varð um þau Krist­jönu og Árna né hvort Elín hafi slitið hjóna­band­inu í kjöl­far atburð­anna.