Fyrir um sex árum síðan var opn­aður inn­an­húss hjóla­bretta­garður á Duggu­vogi 8, Reykja­vík. Mannlíf sló á þráð­inn hjá Róberti Ingi­mars­syni, starfs­manni garðs­ins.

Ekki bara fyrir hjólabretti

Bretta­fé­lag Reykja­víkur byrj­aði með þetta verk­efni en fljót­lega tók athafna­mað­ur­inn Alex­ander „Lexi“ Kárason yfir. Stefna þeirra sem að hjóla­bretta­garð­inum standa er sú að gera iðk­endum jaðar­í­þrótta færi á að stunda íþróttir sínar allt árið um kring. „Rigning, vindur og snjór er ekki æski­legt fyrir hjólabretti eða neitt slíkt og þar sem hér a Ísland er liggur við vetur 3/4 af árinu, þá hafa þessir iðk­endur þurft að fela sig í bílakjöllurum og vera reknir í burt af örygg­isvörðum fast­eign­anna,“ segir Róbert við blaða­mann og bætir við að oft séu þessir bíla­kjall­arar skítugir og ekk­ert sér­stak­lega góðir staðir til að renna sér á. Stað­ur­inn er sem sagt ætl­aður fleiri jaðar­í­þróttum en bara hjóla­brettum. Má þá helst nefna skate, scoot og bmx.

Salurinn byggður af sjál­boða­liðum

Til að byrja með setti Lexi miklar fjár­hæðir úr eigin vasa í verk­efnið en sá fljót­lega að veru­legt fjár­magn og kraft þurfti til að halda þessu gang­andi. Róbert segir að viður kosti sitt „og allt hér hefur verið smíðað og af sjálfs­boða­liðum, eða frekar áhugasömum hjóla­brettamönnum sem vinna sem iðn­að­ar­menn,“ og heldur áfram „en þeir aðilar óskuðu aldrei eftir greiðslu, heldur gerðu þeir þetta ein­ungis til að byggja aðstöðuna sem öllum vantar. Þeir eiga mikin heiður skilið.“ Nefnir hann sér­stak­lega þá Ársæl Þór Ingv­ars­son, Davíð Þór Jóseps­son, Daða Snæ Har­alds­son og Róbert Vil­hjálms­son sem voru hvað mest í smíð­unum. Reykja­vík­ur­borg hefur stutt verk­efnið vel segir Róbert „enda vita þau að brýn þörf er á að styðja þessar greinar sem fara ört vax­andi.“

Stefna á sjálfbærni

Áhorf á Ólymp­íu­leik­ana hefur farið dvín­andi á und­an­förnum árum að sögn Róberts en eftir að hjóla­bretta­í­þróttin var tekin inn á leik­ana hafi áhorfið skot­ist upp. Sé það gott dæmi um það hversu stór íþróttin er að verða. Eins og fram kom hér að ofan hefur Reykja­vík­ur­borg styrkt verk­efnið upp að vissu marki en sal­ur­inn er á stærð við sund­laug. Einungis eru tveir starfs­menn við störf í salnum á samn­ing við Reykja­vík­ur­borg en aðeins einn í einu. Þeir þurfi að vera í afgreiðsl­unni og þrífa allt húsið reglu­lega. „Þetta lætur mig stundum hugsa út i það hvernig væri það að það væru bara tveir gæjar að vinna i vest­ur­bæj­ar­laug­inni, einn i senn a sitt­hvorri vakt­inni,“ segir Róbert og bætir við „en það er stuðn­ing­ur­inn sem við höfum og við erum ánægður með hann.“ Róbert segir þá félaga þó stefna á sjálf­bærni í fram­tíð­inni.

Einelti ekki liðið hér

Það bæt­ist stöðugt í hóp iðk­enda og á góðum degi er troð­fullt í salnum að sögn Róberts, „þá er gaman sjá eldri krakk­ana umkringja þá yngri með hvatn­ingu og kennslu, ́ágrein­ingur er sjald­gæfur og ein­elti er ekki liðið hér.“ Róbert bætir því við að það sé gaman að sjá hvað slíkt sé sjald­séð í þeirra menn­ingu, „þessir krakkar eru mest i að styðja hvort annað og hjálpa frekar en að kepp­ast um hver er bestur. Þinn upp­runi, litur og kyn skiptir engu.“ Þá segir hann enn­fremur að „eina sem skiptir máli er hvað þú gerir a brett­inu og það er magnað.“

Aðgangs­eyr­inum inn í bretta­garð­inn er stillt í hóf, aðeins 500 kr. fyrir allan dag­inn. „Við erum ekki að reyna hagn­ast á þessu, heldur fá sem flesta inn i félagið og hjalpa þessum hópum að hitt­ast, þróast og stækka,“ segir Róbert að lokum.