Lög­fræð­ing­ur­inn Sævar Þór Jónsson tjáir sig um kyn­ferð­is­of­beldi sem hann varð fyrir og þeirri þöggun og afneitun sem hann mætti þegar hann sagði fjöl­skyldu sinni frá ofbeld­inu:

„Það er þessi afneitun, þessi þöggun og tor­tryggni sem mætir mörgum þolendum sem ýtir frekar undir þörf þeirra til þess að opin­bera brotin enn frekar. Sá sem ekki fær við­ur­kenn­ingu heima fyrir leitar að henni ann­ars staðar,“ segir hann og heldur áfram:

„Það er ekki hægt að horfa áfram hjá þessum stað­reyndum. Mik­il­vægi þess að fjalla um þessi mál hefur ekk­ert með ann­ar­legar hvatir að gera heldur er til­gang­ur­inn að fá sam­fé­lagið í heild sinni til að taka á málum þannig að það skili sér á sem víðustum grunni, innan veggja heim­il­anna, stofn­anna og rétt­ar­vörslu­kerf­is­ins og að fólk taka á mál­efnum þolenda kyn­ferð­is­brota þannig að unnið sé mark­visst í mála­flokknum en ekki reyna að þagga það niður eða drepa umræð­unni á dreif.“

Sævar segir að hann hafi farið „þá leið að skrifa mig frá vand­anum og gaf út bók þar sem ég opin­ber­aði mína þrauta­göngu. Það var mín leið til þess að saga mín yrði loks við­ur­kennd. Það kost­aði mig úti­lokun frá eigin fjöl­skyldu. Var það þess virði eða hefði ég átti hrein­lega að bíða með þetta, hlífa mínu fólki? Faðir minn lést án þess að vilja nokkurn tíma ræða þessi mál við mig. Fjöl­skyldan mein­aði mér meira að segja að kveðja hann og prest­ur­inn sem jarð­söng vildi ekki skipta sér af þessu og lét þau ráða. Það virt­ist vera of erfitt fyrir prest­inn að virði rétt minn til að fá að vera við­staddur jarð­ar­för föður míns. Ég mátti heim­sækja kist­una í laumi, læð­ast í felum eins og skítuga barnið.“

Sævar segir slíka hegðun og nálgun vera „dæmi um hvernig það er að vera í sam­fé­lagi sem talar um skiln­ing en prakt­iserar það ekki. Það er því ekki að furða að fólk kom fram opin­ber­lega til að tala um þessi mál­efni því ann­ars verða engar breyt­ingar og það breytir engu í hvernig rétta­ríki við lifum.“

Að lokum nefnir Sævar að „í Bret­landi hafa verið gerðar rann­sóknir um mál­efni sem snúa að sundr­ung fjöl­skyldna og er talið að í Stóra-Bret­landi sé 8% þjóð­ar­innar eða rúm­lega 5 millj­ónir ein­stak­linga sem koma frá sundruðum fjöl­skyldum vegna áfalla innan fjöl­skyldna, eins og t.d. kyn­ferð­is­brota. Eigi sama hlut­fall við hér á landi þá eru um 29 þús­und Íslend­ingar í þessum sporum. Það er því full ástæða til að vekja máls á þessu og leggj­ast á árarnar til að vinna á þessu tabúi og for­dómum sem enn finn­ast gagn­vart þolendum kyn­ferð­is­brota.“