Hvernig halda Íslend­ingar upp á hrekkja­vöku? Hér eru engar leðu­blökur, engir var­úlfar eða múm­íur og ef maður hugsar um það, þá eru engir alvöru úlfar á Íslandi. Þó svo að okkur vanti flest af þessu til þess að halda upp á hefð­bundna amer­íska hrekkja­vöku þá sér maður æ oftar Íslend­inga aðlaga hefð­ina að menn­ing­unni.

Hrekkja­vaka er ein­fald­lega of skemmti­leg til að missa af. Hvort sem áhrifin koma frá kvik­myndum, teikni­myndum eða tölvu­leikjum, þá klæða íslensk börn sig upp sem ógn­vekj­andi fígúrur. Og horf­umst í augu við það … þessi hátíð hefur bara eitt­hvað sér­stakt við sig.

Eins og svo oft áður dansar mark­að­ur­inn og for­eldrar í kringum æðið og nú er hægt að finna grasker og hroll­vekj­andi skreyt­ingar í flest­öllum versl­unum á Íslandi, sem ekki var hægt fyrir 6-7 árum.

Það er samt ekki bara unga fólkið sem heill­ast af þess­ari amer­ísku hefð. Hrekkja­vökupartí hafa verið í mik­illi upp­sigl­ingu síð­ustu ár og oftar en ekki með íslensku ívafi.

Það sem okkur vantar upp á hér á landi miðað við amer­íska hefð getum við bætt upp með þjóð­sög­unum okkar. Þegar þeim er blandað saman við dimman vetr­ar­mánuð er nefni­lega auð­velt að kveikja á ímynd­un­ar­afl­inu. Hér eru dæmi um fimm, frá­bærar, íslenskar hryll­ings­sögur sem hægt væri að leika sér með fyrir partíið.

1) Djákninn á Myrká

2) Móri

3) Móðir mín í kví, kví

4) Drauga­sögur úr Hvít­ár­nesskála,

5) Drauga­ganga í Höfða.

Góða skemmtun!