Árni sparkar í Össur

Í nóv­em­ber, árið 1995, átti sér stað upp­á­koma á þingi sem hefði senni­lega sómt sér betur í far­sa­kenndu leik­riti á fjölum ann­ars konar leik­húss. Össur Skarp­héð­ins­son, þáver­andi þing­maður og fyrr­ver­andi ráð­herra, stóð þá í pontu og lét gamm­inn geisa á sinn landskunna hátt.

Segir sagan að ein­hverjir skruðn­ingar hafi heyrst í þing­sal og hafi Össur þá haft á orði að honum heyrð­ist sem hátt­virtur þing­maður, Árni Johnsen, væri að hrista höf­uðið. Hló þá þing­heimur dátt að hnyttni Össurar, ef frá er tal­inn einn þing­maður, áður­nefndur Árni Johnsen.

Eins og í öllum góðum, far­sa­kenndum leik­verkum lauk mál­inu ekki þarna, þótt Össur hafi reyndar lokið sínu máli. Árni beið færis, kom síðan aftan að Össuri, kleip hann í annað eyrað og sneri dug­lega upp á. Össur ku ekki hafa kippt sér upp að nokkru ráði við þennan gjörn­ing kollega síns og kveink­aði sér ekki undan þess­ari lymsku­legu atlögu.

Össur Skarp­héð­ins­son

Árni taldi senni­lega ekki nóg að gert því hann átti eftir að sækja að Össuri aftur áður en langt um liði. Fékk hann kjörið tæki­færi þegar hann sá að Össur var á leið niður stiga þing­húss­ins, sam­ferða Jóni Baldvini Hanni­bals­syni.

„Neyttu meðan á nef­inu stendur“ segir mál­tækið og þarna var komið kjörið tæki­færi til að kenna Össuri lex­í­una. Árni Johnsen kom aðvíf­andi og lét sparkið vaða, kannski líkt og víta­skytta í knatt­spyrnu­leik. Sann­að­ist þarna að Árni var engin óskytja því sparkið rataði í aft­ur­enda Össurar og segir sagan að sá síð­ar­nefndi hafi verið fljót­ari niður stig­ann en hann ætl­aði sér.

Að sögn urðu nokkrir þing­menn vitni að þess­ari leift­urárás Árna og spurðu Össur hvort hann hygð­ist ekki kæra atlög­una til for­seta Alþingis. Össur hefði svarað að bragði, eitt­hvað á þá leið að hann hygð­ist ekki elta ólar við mann sem hefði allt sitt líf verið á greind­ar­stigi sauð­kind­ar­innar. Síðar sagði Árni Johnsen að umfjöllun fjöl­miðla um málið hefði verið „móð­ur­sýki […], hreint blaður og rugl. Við Össur vorum bara að gant­ast“.

Grínið tekur greini­lega á sig ýmsar myndir á Alþingi og sýnir að and­inn þar, þar sem hátt­virtir og hæst­virtir makka um mál­efni lands og þjóðar, getur oft og tíðum orðið lævi bland­inn. Geta hnút­urnar sem þing­menn kasta hver í annan æði oft fram­kallað bjöllu­slátt frá for­seta Alþingis, sem þarf þá að bregða sér í hlut­verk leik­skóla­fóstru og fá „krakk­ana“ til að haga sér skikk­an­lega. Hvort búið sé að bera saman greind­ar­stig þing­manna og sauð­kind­ar­innar er ekki vitað.

Þessa grein ásamt ótal öðrum má finna í helg­ar­blaði Mannlífs: