„Í Kast­ljósi í gær­kvöld krafð­ist Guð­mundur Bald­urs­son þess að Agnieszka Ewa Ziólkowska, vara­for­maður Eflingar, segði af sér líkt og ég hef gert. Mér var vissu­lega ekki hlátur í hug en ég gat þó ekki annað en hlegið agn­arsmáum hlátri þegar Guð­mundur lét þessi orð falla.“

Þetta segir Sólveig Anna Jóns­dóttir, frá­far­andi for­maður Eflingar, í nýrri yfir­lýs­ingu sem hún sendi frá sér á Facebook-síðu sinni nú í morgun.

Í Kast­ljós­þætti gær­kvölds­ins sagði Guð­mundur Bald­urs­son, stjórn­ar­maður í Eflingu, sína hlið á atburð­unum sem end­uðu með afsögn Sól­veigar Önnu úr for­manns­stóli stétt­ar­fé­lags­ins.

Þar sagð­ist Guð­mundur hafa óskað eftir upp­lýs­ingum í kjöl­far þess að einum starfs­manni var sagt upp störfum hjá félag­inu. Þær upp­lýs­ingar fékk hann ekki. Hann vildi einnig fá upp­lýs­ingar um starfs­loka­samn­ing sem gerður var við skrif­stofu­stjóra sem var sagt upp störfum.

„Ég komst síðar að því eftir öðrum leiðum að gerður hafi verið við hana 9 mán­aða starfs­loka­samn­ingur og þar á undan var hún búin að vera í 3 mán­uði í veik­inda­leyfi. 9 mán­uðir í starfs­loka­samn­ing hjá verka­lýðs­fé­lagi eftir tveggja ára starf þykir nokkuð ríf­legt.“

Hann neit­aði því alfarið að hann gengi erinda ein­hverra stjórn­mála­flokka. Sagðist Guð­mundur ein­göngu vera að fara eftir lögum sem honum beri að gera – það er að fylgja eftir því að ekki sé verið að gera óþarf­lega langa starfs­loka­samn­inga.

Krafa Guðmundar yfirgengileg og óbærilega ógeðsleg

„Ég hugs­aði um „afreka­lista“ hans í störfum fyrir félagið og fólkið sem til­heyrir því, og svo hvað Agnieszka hefur gert og þess­vegna hló ég í örskamma stund. Fárán­leiki þess að þessi maður væri að krefj­ast þess að hún léti sig hverfa var svo yfir­gengi­legur. En auð­vitað fyrst og síð­ast svo óbæri­lega ógeðs­legur,“ segir Sólveig Anna í yfir­lýs­ingu sinni.

Sólveig segir að Agnieszka sé valin af félögum sínum til að gegna stöðu vara­for­manns. Það hafi hún gert með sóma.

„Áður var hún trún­að­ar­maður árum saman og barð­ist gegn launa­þjófn­aði og óboð­legum aðstæðum, svo sem engri sal­ern­is­að­stöðu. Hún er fyrsta konan af pólskum upp­runa sem gegnir svo mik­il­vægu hlut­verki í íslenskri verka­lýðs­hreyf­ingu. Hún er fyrsti raun­veru­legi full­trúi aðflutts verka­fólks í verka­lýðs-bar­átt­unni.

Hún þekkir allt það sví­virði­lega rugl sem við­gengst gagn­vart aðfluttu verka­fólki á eigin skinni. Allt. Hún hefur, ásamt mér og þeim í stjórn sem raun­veru­lega hafa viljað bæta hag alls vinnu­aflsins, ekki bara hag þeirra sem líta út og tala eins og þeir sjálfir, leitt stór­kost­lega umbóta vinnu innan félags­ins þegar kemur að því að tryggja að okkar aðfluttu félagar eigi rétt á nákvæm­lega sömu þjón­ustu og þau okkar sem fædd eru hér.“

Sólveig Anna minnir á að um það bil helm­ingur félags­fólks Eflingar sé aðflutt fólk.

„Í fyrsta skipti er í ábyrgð­ar­hlut­verki mann­eskja sem til­heyrir þeim hópi, mann­eskja sem berst fyrir þennan hóp af öllu hjarta, alla leið. Og svo dirf­ist ein­hver maður að segja henni að láta sig hverfa. Ég myndi leggja til að hann skamm­að­ist sín en ég veit af mik­illi reynslu að það kann hann ekki.“