Eftir að hafa daðrað við þung­lyndið og þrifið kló­settið þennan þunga sunnu­dag í febr­úar tók Sig­ur­geir Páll þá ákvörðun að bregða sér í búð­ar­ferð; hætta sér út í óveðrið sem geis­aði, þótt degi væri tekið að halla.

Hann skrif­aði á miða það helsta sem vant­aði: nýmjólk, sæl­gæti og app­el­sínusafa.

Hélt svo af stað fót­gang­andi, enda dekkin á jepp­anum hans slitin.

Skórnir hans Sig­ur­geirs Páls, en nafn þetta völdu for­eldrar hans út í loftið, voru einnig slitnir, en þó ekki eins mikið og dekkin á jepp­anum.

Litlu mátti muna að hann rynni beint á rass­inn þegar hann var búinn að ganga nokkur skref frá gamla hús­inu sem hann bjó í, enda hættu­legt að ganga í slitnum skóm þegar úti er sterkur vindur, snjór og hálka.

Þessi búð­ar­ferð hressti hins vegar Sig­ur­geir Pál and­lega, vonda veðrið hafði góð áhrif á hann. Og þegar við bætt­ist að ungi, granni, ljós­hærði og frekar and­lits­fríði afgreiðslu­mað­ur­inn á kass­anum í versl­un­inni var kurt­eis, og að hann skyldi sjá gamla bekkj­ar­systur, án þess þó að tala við hana, sem hann var eitt sinn hrif­inn af, var það nið­ur­staða Sig­ur­geirs Páls að þessi búð­ar­ferð hefði gert honum gott.