„Bærinn brennur“ er nýjasta bók Þórunnar Jörlu Valdi­mars­dóttur og hún seg­ist ekk­ert vera að slást í jóla­bókaslagnum. „Hún er aðra vik­una í röð í 3. sæti á met­sölu­lista yfir allar bækur. Ég veit eftir 26 bækur að bækur ganga alla­veg­ana,“ segir rit­höf­und­ur­inn sem seg­ist vera með átta bækur í legvatn­inu; ekki far­vatn­inu. Hún ver almennt um fjórum tímum á dag í skap­andi vinnu svo sem að skrifa bækur eða jafn­vel baka brauð.

Þórunn, sem gengur í gúmmí­skóm til að ná jarð­sam­bandi og sem eru tveimur núm­erum of stórir til að hún geti hreyft tærnar, segir í Mann­líf­inu með Reyni Trausta­syni.

„Ég er hálfur Önfirð­ingur,“ segir hún og talar fyrst um föð­ur­ætt­ina. „Það er voða smart. Ég þekki alveg Vest­firð­inga úr; þeir eru alltaf til. Þeir eru fjörugir strax. Pabbi er frá Mosvöllum þar sem var sýslu­manns­setur. Ég held að fjallið komi aldrei með skugga þar. Og þetta er stærsta und­ir­lendi á kjálk­anum sem er ekki kjálki; þetta er höfuð. Pabbi var mik­ill töffari og átti 12 börn sem við vitum um með tveimur konum og lærði flug­um­ferð­ar­stjórn í Oklahoma á meðan ég var inni í mömmu. Hann varð yfir­flug­um­ferð­ar­stjóri að lokum.

Mamma er Reyk­vík­ingur og mamma hennar þannig að ég er með einn fínan borg­ara­legan kven­legg. Ég held að það sé hluti af sjálfs­traustinu. Þau hitt­ust úti í Engey, langafi og langamma, og bjuggu á Lauga­vegi og svo Bald­urs­götu 30.“

Gúmmí­skórnir eru til að tryggja jarð­sam­bandið.

Mynd: Róbert Reyn­is­son,

Afi hennar ku hafa smitað ömmu hennar af sífílis.

„Já, það er svo hrylli­legt þetta neð­anmitt­is­mál. Amma var á far­sótt­ar­hús­inu þegar ég var lítil og fór að heim­sækja hana. Mamma virð­ist ekki hafa vitað af þessu af því að hún hafði áhyggjur af því að eitt­hvert okkar systk­in­anna myndi bil­ast í höfð­inu eins og mamma hennar. Það er 3. stigs sífílis þegar það fer í höf­uðið. Jón Sig­urðs­son fékk aldrei 3. stig. Ég skamm­ast mín og roðna þegar ég tala um þetta.“

Þórunn segir að það þurfi að hafa það uppi á borð­inu að amma hennar, nafna hennar, hafi verið með sífílis en ekki heila­rýrnun, geð­veiki eða alzheimer. „Af því að hún var ung þegar hún fékk þetta þá létti það álagi og áhyggjum mömmu. Sann­leik­ur­inn gerir ykkur frjálsa og lyftir af okkur alls konar bulli sem lygi og yfir­breiðsla skapar.“

Tíminn leið og rit­höf­und­ur­inn til­von­andi óx úr grasi. Hún seg­ist hafa farið korn­ung með vin­konu sinni, Fríðu, til Mexíkó. „Hún vildi læra vefnað. Ég fór í lista­há­skóla. Það var gott að losna við íslenska drauga og það leysti mig mikið úr læð­ingi,“ segir hún um frjáls­ræðið sem hún kynnt­ist á þessum tíma í hit­anum.

Hún hóf síðar nám í sagn­fræði við Háskóla Íslands og þar kynnt­ist hún sam­nem­anda sínum, Eggerti Þór Ber­harðs­syni. „Við vorum skotin en ég var treg af því að hann var bæði lág­vaxn­ari og yngri en ég. Svo vorum við á Hótel Borg og þá tos­aði hann í flétt­una á mér aftan frá og við byrj­uðum að dansa og döns­uðum í 34 ár.“

Hjónin voru sam­rýmd. „Það er ótrú­leg gjöf að eiga lífs­föru­naut í sama fagi. Þá hefur maður alltaf eitt­hvað að spjalla um.“ Hún nefnir líka gagn­kvæma aðstoð í fag­inu.

Eggert lést á gaml­árs­dags­morgun fyrir sjö árum síðan.

„Hann vann allt of mikið og var með lækna­fælni á háu stigi. Hann var með kvef á milli jóla og nýárs og ég vildi að hann færi til læknis. Hann sagði fólki uppi í Árna­garði að hann ætl­aði til læknis eftir ára­mót. Þetta er feigð.“

Þórunn segir að sorgin hafi dýpkað sig. „Ég lærði hvað það er gott að vera einn. Það er extra friður í ein­ver­unni sem ég hef lært að meta.“

Hvað með dauð­ann? „Kom þú sæll, þá þú vilt.“

Hún neitar því ekki að hún sé bún að finna ást­ina aftur.

„En þar sem ekki er búið að opin­bera þá er það ekki opin­bert.“

Podcastviðtalið við Þórunni Jörlu í Mann­líf­inu er að finna hér.