Þór myrti strætisvagnabílstjóra við Víðimel: „Þetta kemur upp í hugann á mér á hverjum degi“

Þór Sig­urðs­son myrti Braga Ósk­ars­son stræti­vagna­bíl­stjóra með köldu blóði við Víðimel í Vest­ur­bænum árið 2002. Þór reynir í dag allt til að verða betri maður, afplán­aði sinn dóm og fet­aði mennta­veg­inn. Í dag á hann fjöl­skyldu og er í góðu starfi.

„Þetta kemur upp í hug­ann á mér á hverjum degi. En við breytum ekki for­tíð­inni og við getum ekk­ert gert í henni. Það sem gerð­ist, gerð­ist. Alveg sama hvað við reynum,“ sagði Þór í þætt­inum Ummerkjum á Stöð 2 þar sem hann sagði sögu sína fyrir og eftir morðið.

Byrjaði að reykja gras

Þór fór í skóla í Banda­ríkj­unum og þar reyktu flestir gras. Þá hófst hans neysla. „Neyslu­saga mín er til­tölu­lega stutt miðað við marga, hún fer mjög hratt upp og kemur mjög hratt niður. Ég kem heim, fer í með­ferð og fer á sjó­inn. Það gengur ágæt­lega en síðan kem ég í land, átti hell­ing af pen­ing og þá eig­in­lega kom svona crash,“ segir hann og fór þá að sækj­ast í örvandi fíkni­efni. Til að greiða fyrir neysl­una ætl­aði Þór hið örlaga­ríka kvöld að brjót­ast inn á versktæðið sem hann vann á:

„Ég man ég var í ein­hverju partýi með ein­hverju fólki. Við byrj­uðum kvöldið áður, vorum þarna á ein­hverju tjútti og svo var orð­inn pen­inga­skortur og þá vant­aði meiri pen­ing. Mig vant­aði meiri pen­ing fyrir meiri efnum og ég vissi að það væri alltaf smá pen­ingur í skápnum og vissi hvernig ég ætti að fara inn, vissi talna­röð­ina.“

Á leið­inni mætti hann Braga. Aðspurður seg­ist Þór ekki muna atburð­ar­rás­ina í smá­at­riðum.

„Nei. Því miður. Þetta var bara, óheppni, í raun­inni. Fyrir hann. Að lenda á þessum stað, á þessum tíma, með mér. Því miður. Þetta var bara til­viljun ein sem olli þessu. Ég veit ekki hvort ég hafi blokkað það út eða hvort ég hafi verið í þannig ástandi að ég muni það ekki en ég gat aldrei gefið neina grein­ar­góða lýs­ingu á því hvað átti sér stað.“

Bar fyrir kveðju

Eins og áður sagði hefur Þór afplánað dóm sinn og er á góðum stað í dag. Í afplánun dóms­ins bað hann fang­elsis­prest­inn að bera kveðjur til aðstand­enda Braga.

„Það kom mér ótrú­lega mikið á óvart hvað ég átti mikið af vinum sem studdu mig enn þá, þrátt fyrir það sem ég hafði gert. „Mamma var aldrei reið við mig, aldrei út af þessu. Pabbi var þarna líka en þau voru ekki reið Það þarf ótrú­lega mikið af fólki að lifa með því sem ég gerði. Ég get ekki breytt þessu á neinn hátt og ég tek afleið­ing­unum. En verkn­að­ur­inn engu að síður átti sér stað og það er ekk­ert sem ég get gert sem getur tekið þetta til baka. Að reyna að gera mig að betri manni þannig að ég geti gefið meira af mér í stað­inn. Og það er í raun­inni það eina sem ég get gert í dag.“