„Ég hef dansað við þig of lengi, það er ekk­ert meira að segja,“ sagði hann þungum rómi, opn­aði úti­dyra­hurð­ina og gekk rösk­lega frá bænum og í átt að þjóð­veg­inum.

Hann hafði vaknað með þessi orð á vörum und­an­farna daga en þennan morgun var eins og í þeim væru skýr skila­boð að finna.

Þessi vera hans í sveit­inni hafði dreg­ist svo á lang­inn að hann mundi ekki einu sinni hvað það var sem dró hann þangað.

„Hann er far­inn,“ sagði hún við sjálfa sig og röddin var klökk, tónn­inn von­leys­is­legur og það láku tár niður kinn­arnar. Hún hélt engu að síður áfram að strauja fötin hans.

„Hann kemur ekki aftur,“ sagði hún í sífellu.

Fyrsti öku­mað­ur­inn sem stopp­aði fyrir honum á þjóð­veg­inum spurði hann hvert för­inni væri heitið.

„Bara eitt­hvað burtu héðan,“ sagði hann og gleðin í rödd­inni fór ekki fram hjá undr­andi öku­mann­inum sem sagði rólega:

„Ég er að fara í bæinn.“

Það var kalt þennan dag og snjónum hafði kyngt niður alla vik­una á undan.

„Ég elska þessa birtu, hún umlykur allt,“ sagði mað­ur­inn og var dreym­inn á svip.

„Með allan þennan snjó og sól­ina svona lágt á lofti get ég ekki sagt að ég elski þessa birtu, það er mjög óþægi­legt að keyra og ekki bætir hálkan úr skák,“ sagði öku­mað­ur­inn.

Maðurinn rétti öku­mann­inum sól­gler­augu en hann tók hönd­ina af stýr­inu eitt and­ar­tak og missti um leið stjórn á bílnum.

Birtan sem umlukti allt fékk á sig rauðan blæ og svo tók við ísköld þögnin sem ekk­ert gat rofið.

„Hann kemur ekki aftur,“ sagði konan og rað­aði nýstraujuðum föt­unum snyrti­lega í skáp­inn.