Gunnar segir frá hrottalegu kynferðisofbeldi: „Eftir jólahlaðborðið var mér byrlað“

Gunnar Karl Ólafsson, sér­fræð­ingur á kjara­sviði hjá stétt­ar­fé­lag­inu Báran, sagði í hlað­varps­þætti Eddu Falak frá hrotta­legu kyn­ferð­is­of­beldi sem hann varð fyrir í Berlín og hvernig hann vann úr áfall­inu. Í þætt­inum er talað um ger­enda­með­virkni, afneitun og þöggun sem þau segja hafa verið áber­andi í umræð­unni.

Gunnar lýsir ofbeld­inu og segir: „ég var í jóla­partýi í Berlín í vinn­unni. Við fórum á ein­hvern bar eftir jóla­hlað­borðið og þar var mér byrlað. Ég rank­aði við mér sex til sjö tímum seinna, inni í ein­hverri íbúð og þar eru fjórir karl­menn þar að skipt­ast á. Það heldur áfram í marga klukku­tíma. Þeir settu fleiri lyf í vökva­formi upp í mig og héldu áfram,“ segir Gunnar.

„Ég átti að mæta í vinn­una klukkan fimm dag­inn eftir og gerði þeim það ljóst að ég þurfti að mæta og þá leyfðu þeir mér að fara. Ég fór bara í vinn­una og vissi ekk­ert hvernig ég átti að haga mér og burð­að­ist með þetta í tvær vikur án þess að ég segði neinum.“

Gunnar Karl brotn­aði niður tveimur vikum seinna þegar hann hitti vin sinn í kaffi.

„Allt í einu kom þetta yfir mig og þá hringdi hann í fyrr­ver­andi kærast­ann og fyrr­ver­andi kærast­inn hringdi í mömmu. Hann fór beint með mig að láta tjékka á kyn­sjúk­dómum og öllu því. Það var svona ferli hjá mér,“ segir hann.

„Þolendur gera sér ekki endi­lega grein fyrir því hvað gerð­ist fyrir þá strax. Eins og að fá aðstoð frá áfallateym­inu hjá neyð­ar­mót­töku. Þú ferð strax í það ef þú ferð upp á neyð­ar­mót­töku en ef þú ert með gömul mál, ef ég fer núna með málið mitt út af áfallastreituröskun þá er eins og hálfs árs bið­tími í að kom­ast í vinnu með teym­inu.“

Eftir ofbeldið ákvað Gunnar að flytja heim til Íslands.

„Ég eig­in­lega krass­aði bara og kom heim og gerði ekk­ert í sex mán­uði nema að liggja uppi í rúmi. Síðan leit­aði ég fyrst í svona úrræði hjá Sam­tök­unum 78 sem bjóða upp á sál­fræði­tíma og það eru sjálf­boða­liðar, sál­fræð­ingar, sem sinna því. Þar átti ég góðan einn tíma og var bent þaðan á Bjark­ar­hlíð, og þar í raun og veru byrj­aði mitt bata­ferli af alvöru og það var hún Ragna for­stöðu­kona þar sem algjör­lega hélt utan um mig.“

Hægt er að sjá þátt­inn í heild sinni hér.