Íslenskum konum stafar ekki hætta af ókunnugum heldur af eiginmanni, kærasta, föður eða frænda

Á síðu Mann­rétt­inda­skrif­stofu Íslands kemur fram að kyn­bundið ofbeldi sé ein af verstu birt­ing­ar­myndum kynja­mis­réttis hér á landi sem og ann­ars staðar.

Hundruð kvenna leita árlega til Neyð­ar­mót­töku, Stíga­móta og Kvenna­at­hvarfs­ins vegna nauð­gana og ann­ars ofbeldis af hendi karla.

Kyn­bundið ofbeldi lýsir sér í nauðg­unum, sifja­spellum, klámi, vændi, man­sali, kyn­ferð­is­áreitni og ann­ars konar lík­am­legu og and­legu ofbeldi gegn konum og stúlkum inni á heim­ilum þeirra sem utan.

Íslenskum konum stafar helst hætta af eig­in­manni, fyrr­ver­andi eig­in­manni, kærasta, föður, frænda, bróður, vini en ekki af ókunn­ugum.

Ofbeldi gegn konum við­gengst á Íslandi eins og ann­ars staðar, og það við­gengst hvergi eins vel og innan veggja heim­ila, í skjóli upp­lýs­inga­skorts, þögg­unar og aðgerða­leysis, eins og hefur komið fram hjá Mann­rétt­inda­skrif­stofu Íslands.

Skömmin, sem rétti­lega til­heyrir ger­endum, hvílir meðal ann­ars af þessum sökum sem mara á þolendum.

Reynslan frá nágranna­löndum sýnir að kyn­bundið ofbeldi eykst á kreppu­tímum en almennum lík­ams­árásum fækkar.

Ofbeldi verður minna sjá­an­legt en það hverfur ekki, heldur fær­ist inn á heim­ilin.

Heimild: Mann­rétt­inda­skrif­stofa Íslands, Jafn­rétt­is­stofa.