Formaður Jarð­ar­vina, félaga­sam­taka um dýra-, nátt­úru- og umhverf­is­vernd, Ole Anton Bielt­vedt, skrifar opið bréf til for­stjóra MAST, Hrannar Ólínu Jör­und­ar­dóttur, vegna blóð­mera­halds.

Þetta vekur furðu mína

Segist Ole vísa í við­tal við Hrönn sem birt­ist á Hring­braut síð­ast­lið­inn þriðju­dag.

„Þar sagðir þú meðal ann­ars, að það væri mat ykkar, að hægt væri að fram­kvæma blóð­töku af fyl­fullum merum – reka blóð­mera­hald – án þess, að ógna vel­ferð dýr­anna. Þetta mat vekur furðu mína,“ skrifar Ole og vitnar næst í blaða­grein eftir sjálfan sig sem birt­ist á Vísi þann 26. nóv­em­ber síð­ast­lið­inn.

…verður vart séð, hvernig hægt er með góðu, að koma ótömdum, hálf­villtum hryssum, sem búið er að rífa fol­aldið frá, inn í þröngan blóð­töku­bás, þar sem hryssan er njörvuð niður og höfuð strengt upp með reipum – staða dýrs­ins negld – til að hægt sé að opna slagæð á hálsi og tappa þar af blóði í 15 langar mín­útur!!

Hvernig geta menn ímyndað sér, að þessi fjötrun ótam­innar hryssu og það ofbeldi, sem beita þarf dýrið, til að koma nál í háls og tappa 5 lítrum af blóði af því, geti farið fram með friði og spekt!?

Hræðsla og æsingur dýrs­ins byrjar þá strax, þegar fol­aldið er rekið frá því, og skelf­ingin og örvingl­unin magn­ast auð­vitað, þegar blóð­töku­menn höggva aftur og aftur í sama knérunn, beita sama ofbeld­inu, viku efir viku, í 8-9 vikur.

Auðvitað er ljóst, að blóð­taka getur ein­vörð­ungu farið fram með ofbeldi, bar­smíðum og meið­ingum; mann­úð­legt og dýra­vænt blóð­mera­hald er ekki til!

Hefur kynnt sér málið í þaula

Segist Ole hafa eytt tveimur árum í að kynna sér þetta mál meðal ann­ars með lestri af tengdum rann­sóknum og afstaða hans bygg­ist á því.

„Í raun ætti almenn skyn­semi að duga við þetta mat,“ skrifar hann.

„Þú nefndir líka, að dýra­læknar væru alltaf við, við hverja ein­ustu blóð­töku. Þeir voru þá líka við í öllum þeim til­fellum, þar sem gögn AWF og TSB dýra­vernd­un­ar­sam­tak­anna sýna óhóf­legar mis­þyrm­ingar og ofbeldi við dýrin!
Þessi athuga­semd sýnir þá fremur, að ekk­ert er á þetta kerfi að treysta, heldur en, að við­vera og meint eft­ir­lit og hand­leiðsla dýra­lækna komi hér að nokkru gagni; sé ein­hver trygg­ing fyrir dýra­væn vinnu­brögð og vel­ferð dýr­anna.“

Meðvirkni MAST óskiljanleg og ekki í lagi

Þá segir Ole að Hrönn og hennar fólk hljóti að sjá að stuðn­ingur þeirra við þessa óiðju, eins og hann orðar það, stand­ist hvorki þær skyldur né þá ábyrgð sem þau hafi gagn­vart vel­ferð dýra í land­inu.

„Í raun er með­virkni MAST með Ísteka og bændum í þessu máli, ekki bara nú, heldur á und­an­gengnum árum, þá ekki síst sú blessun, sem Fagráð um vel­ferð dýra, með yfir­dýra­lækni í far­ar­broddi, lagði yfir málið, ekki skilj­an­leg og alls ekki í lagi!“

Ole segir það ekki upp­byggi­legt að MAST þurfi að fara ofan í saumana á rann­sókn erlendra aðila til að átta sig á dýra­haldi sem Mat­væla­stofnun á sjálf að hafa eft­ir­lit með.

„Þú ert auð­vitað ný í þessu starfi, og er von­andi, að þú setjir nú þitt mark á að breyta og bæta þess­ari stofnun, þannig, að hún standi undir þeim skyldum um að tryggja dýra­vel­ferð í land­inu, sem henni er ætlað með lögum.“