Ég finn hana leys­ast upp.

Get ekki beðið þangað til hún fer og lætur mig í friði um leið og hún hel­tekur mig.

Stelpan með stálaugun og sál ísbjarn­ar­ins segir mér að eitt sinn hafi hún hlustað á See Emily Play þrjá­tíu sinnum í röð og hvað það sé gott að fá sér í glas á virkum degi á tóman maga.

Vil ekki standa upp en er hvattur til þess af rauð­hærðum skrif­stofu­manni sem lítur út fyrir að þrá rækju­sam­loku og litla kók í gleri.

Les­blindur papp­írs­drengur sest við hlið­ina á okkur og talar um útskúfun og gadda­vírs­girð­ingar; íklæddur fjólu­bláum rusla­poka og hefur límt sígar­ettu­pakka á hnakk­ann á sér.

Ég spyr hann hvort hann fái ekki höf­uð­verk af lím­inu en hann segir það valda sér vellíðan; hann verði þó að hætta að reykja því hann sé orð­inn svo and­fúll.

Mamma hans kemur í þessum töl­uðum orðum á fleygi­ferð, enda á norskum göngu­skíðum sem fram­kalla hljóð sem minnir á hug­ar­heim Syd Barrett og fjór­faldan hugs­un­ar­hátt­inn sem nýlega var sam­þykktur í borg­ar­ráði með öllum greiddum atkvæðum.

Mamman spyr okkur hvort við viljum ekki nýbak­aðar lummur og ískalda mjólk.

Við hrópum:

Já, takk!

Göngum svo áleiðis upp veg­inn til Laug­ar­bakka og ég er þakk­látur fyrir að hún hafi náð fullri virkni og gefi mér allt sem hún á nema rauðu kápuna og gráu dragt­ina en for­set­inn var búinn að fara fram á að fá þetta gef­ins á meðan hann dans­aði frá sér allt vit í takt við hug­mynda­flug stelpunnar með stálaugun og sál ísbjarn­ar­ins.

Hún segir mér að halda kjafti og að hún heiti Arna.