Í hinum flotta, fjöl­menna og opna hópi hópi á Facebook, Bar­áttu­hópur gegn ofbeld­is­menn­ingu, sem telur tæp­lega fimm þús­und ein­stak­linga er margt óhugn­an­legt að finna; færslur sem sýna fram á hversu mikið ofbeldi er því miður að finna í okkar pínu­litla sam­fé­lagi lengst á norð­ur­hjara, sem lengi hefur státað sig af því að vera fyr­ir­mynd­ar­sam­fé­lag í sam­an­burði við flestar ef ekki allar þjóðir heims.

Andrea Aldan Hauks­dóttir segir frá kyn­ferð­is­of­beldi sem hún var beitt, og ekki annað hægt en að segja að hún sé hug­rökk og bar­átt­uglöð, eins og þessir flottu ein­stak­lingar sem eru í hópnum Bar­áttu­hópur gegn ofbeld­is­menn­ingu.

Andrea nafn­greinir mein­tan ger­enda sinn en Mannlíf mun ekki gera það, að svo stöddu.

Hér má sjá hluta úr færslu Andreu, birt með góð­fús­legu leyfi hennar:

„Ég sendi fyr­ir­spurn á lög­fræð­ing sem var marg­mælt með á Twitter-sam­fé­lag­inu fyrr á árinu.

Ég ætl­aði loks­ins að leggja fram kæru á hendur [þeim] sem nauðg­aði mér haustið 2011.

Mig langar ekk­ert sér­stak­lega að fara í mál, fara í gegnum mála­ferli og senda þau vitni sem ég hef í ferli, fara í gegnum rétt­ar­kerfi sem myndi bregð­ast mér.

Í þessu til­viki nennir kerfið ekki einu sinni að svara tölvu­póst­inum mínum.

Takk fyrir það.

Kerfið er möl­brotið og í raun­inni nenni ég ekki að fara í gegnum það. Ég mun aldrei ná fram rétt­læti í gegnum dóms­kerfið. Það eina sem ég vil er að fá að segja minn sann­leika um þennan mann sem í dag á konu og barn.

Konan veit greini­lega ekki hvers­konar mann [hann] hefur að geyma, og mæti [hann] ekki afleið­ingum gjörða sinna væri mín þögn að styðja undir þann veru­leika, að einn dag­inn gæti barnið hans lent í því sama.

Að karl­maður nýti sér ofurölvi ástand þess til að brjót­ast inn í lík­ama ann­arrar mann­eskju og ríða eins og ein­hverjum hlut.

Ég kynnt­ist [honum] í gegnum vin­konu mína stuttu eftir að ég end­aði ofbeld­is­sam­band. Ég var mjög týnd í líf­inu og hafði ánetj­ast kanna­bis. [Hann] rækt­aði kanna­bis og við keyptum stundum af honum gras og reyktum með honum. Stundum hitt­umst við bara tvö, reyktum og hlust­uðum á tón­list.

Á þeim tíma fannst mér hann smá kúl, og hann gaf til kynna að hann vildi eitt­hvað meira. Ég sagði honum að ég vildi bara vin­skap, enda nýkomin úr erf­iðu sam­bandi.

Ein­hverjum vikum seinna var staffa­djamm á þeim vinnu­stað sem ég vann á á þeim tíma og það var opinn bar. Ég var í mik­illi óreglu á þeim tíma og drakk alltof mikið. Ég man ekk­ert frá og með eft­ir­mið­deg­inum.

Á ein­hverjum tíma­punkti hafði ég dáið áfeng­is­dauða inni á kló­setti á Dönsku kránni. Stuttu seinna hefur hann komið keyr­andi, edrú, á bíl og náð í mig.

Ég vakna dag­inn eftir nakin í rúm­inu hans. Man ekki skít. Ég klæði mig og fer fram í eld­hús þar sem hann er. Ég spyr hvað hefði gerst í gær, hvort við hefðum sofið saman. Hann svarar:

“Þú vildir þetta.”

Upp frá þessu grennt­ist ég úr öllu hófi, gjör­sam­lega hvarf inn í mig, flosn­aði upp úr skól­anum og skildi ekki af hverju mér leið svona ömur­lega. Það hafði auð­vitað verið mér að kenna að vera svona full. Það eru rúm­lega 10 ár síðan en það eru bara þrír mán­uðir síðan mig dreymdi síð­ast martröð um hann.

Það er nákvæm­lega ekk­ert eðli­legt við það að edrú karl­maður keyri með ofurölvi stelpu heim, hvað þá örvist við mann­eskju í því ástandi, og hvað þá að hafa það í sér í að ríða henni.

Þetta er ekk­ert annað en við­ur­styggi­leg nauðgun og trún­að­ar­brot, og eftir 10 ára sárs­auka og skömm í þögn er það eina sem mig langar að skila skömminni. Þetta er það eina sem ég vil gera. Segja það upp­hátt, undir mínu nafni.

Sorrí með mig, þú hefðir bara átt að sleppa því að nauðga mér.

Farðu vel með þig og ég vona að þú lendir aldrei í því að ein­hver nauðgi barn­inu þínu.

Ég vona að það séu ekki allir eins og þú.“