„Ég var ofboðs­lega hrædd. Ég missti öryggi mitt. Ég er nátt­úr­lega ein­stæð móðir. Menn bank­andi upp á heima hjá mér næstum því frá morgni til kvölds með ein­hverjar kröfur og birt­andi mér ein­hverja papp­íra. Þetta var ofboðs­lega erfitt tíma­bil,“ segir Linda Pét­urs­dóttir, stofn­andii Bað­húss­ins um þann tíma þegar fyr­ir­tækið fór í þrot og hún var per­sónu­lega ábyrg fyrir hluta af skuldum þess. Stefnu­vottar gerðu sér tíð­förult til hennar á Álfta­nesið. „Stundum fannst mér eins og ég gæti ekki haldið áfram, en að sjálf­sögðu gerði ég það. Ég er með dóttur mína og svo er ég „fighter“. Ég ætl­aði ekk­ert að gef­ast upp. En þetta var dimmur dalur,“ segir Linda í for­síðu­við­tali Mannlífs sem kom út í gær.

Hún vann gegn dep­urð­inni með skipu­lögðum hætti.

„Ég ákvað að ég skyldi á hverjum ein­asta degi fara út í göngutúr með hund­inn minn. Það var lág­markið mitt. Ég kom Ísabellu í skól­ann, kom svo heim og svaf. Ég var þung­lynd eftir þetta. Ég svaf til hádegis og kom mér svo alltaf út í göngutúr. Ég var bara algjör­lega búin á því and­lega og til­finn­inga­lega og svo smám saman vann ég mig upp. Svo í dag, þegar ég lít til baka átta árum síðar, og lít í bak­sýn­is­speg­il­inn, þá get ég séð að þetta var dulin blessun. Svona átti þetta að fara. Veistu af hverju ég veit það? Af því að þetta fór svona. Eins og ég sagði, var þetta dimmur dalur og það var átak­an­legt að missa allt ver­ald­legt. Einstæð móðir. Óöryggi. En ég náði mér upp úr því og gott betur og líf mitt hefur aldrei verið eins bjart og það er í dag.“

Hér má finna hlað­varps­við­tal við Lindu og hér er vef­blað Mannlífs.