Bar­áttu­hóp­ur­inn Öfgar hefur sent frá sér yfir­lýs­ingu vegna við­tals sem birt­ist við Ingólf Þór­ar­ins­son, oft­ast kall­aður Ingó veð­urguð, í Stund­inni nú um helg­ina. Þar svar Ingólfur af sér allar ásak­anir og sagð­ist ekki sekur af þeim ávirð­ingum sem bornar hafi verið fram í hans garð. Ingólfur sagði frá­sagn­irnar upp­spuna og flökku­sögur. Hann sagð­ist aldrei myndu gang­ast við þeim og að hann hafi ekki farið í nafla­skoðun eða hugsað sér að breyta sam­skiptum sínum við konur.

Ingólfur Þór­ar­ins­son

Yfir­lýs­ing Öfga í heild sinni:

Að gefnu til­efni.

Um helg­ina birt­ist við­tal við Ingólf Þór­ar­ins­son þar sem hann seg­ist sak­laus af öllum nafn­vernd­uðum frá­sögnum Öfga. 

Öfgar hafa aldrei, og munu aldrei, stað­fest um hvaða tón­list­ar­mann ræðir. Ingólfur hefur séð sjálfur um það að bendla sig við þessar frá­sagnir. 

Hann sendi með­limi okkar, Ólöfu Töru, kröfu­bréf fyrir vanga­veltur áður en stað­fest var hver færi með brekku­söng­inn eða komin dag­skrá á Þjóð­há­tíð yfir höfuð. Þar bendl­aði hann sjálfan sig við ummæli hennar sem meintur nauð­gari. 

Hann sendi annað kröfu­bréf á aktí­vista sem segir að þjóð­þekktur tón­lista­maður hafi nauðgað sér. Þar bendl­aði hann sjálfan sig aftur sem mein­tan nauð­gara. 

Ingólfur hefur frá upp­hafi notað fjöl­miðla til að hóta. Meðal ann­ars hefur hann hótað að kæra nafn­vernd­aðar frá­sagnir sem hann kann­ast samt sem áður ekk­ert við.

Um leið og Ingólfur bendl­aði sjálfan sig við frá­sagn­irnar fór fólk að segja sína reynslu af meintri hegðun hans. Vit­neskja um meinta hegðun Ingólfs er hægt að finna víðs­vegar á net­inu, t.d. á bland þræði frá árinu 2009 og í sketch-þætti hjá Steinda frá sama ári. 

Út frá sam­fé­lags­legu umræð­unni sem varð í kjöl­farið benti með­limur okkar, Sindri Þór, á hversu sið­ferð­is­lega rangt það sé að full­orðnir menn geti á bak við lögin riðið börnum. 

Ingólfur sendi honum þá líka kröfu­bréf og stefndi honum fyrir meið­yrði. 

Þessi hegðun bendir ekki til þess að hann sé reiðu­bú­inn til að horfast í augu við það orð sem hann hefur á sér meðal almenn­ings.

Ekki svo löngu áður en nafn­vernd­aðar frá­sagnir Öfga birt­ust sagði Ingólfur í við­tali hjá öðrum meintum ger­anda að hann muni lítið frá þeim tíma sem hann drakk illa og not­aði orðið minnis­leysi. 

Nokkrum dögum eftir að frá­sagn­irnar birt­ust heldur hann því fram að hann viti hver hann er, hvað hann hafi gert og segir að frá­sagn­irnar séu árás á sína per­sónu. Hvernig getur hann stað­fest að hann viti hvað hann hefur gert þegar hann hefur lýst því yfir í við­tali að muna ekki margt vegna áfeng­is­neyslu?

Ingólfur stað­hæfir að ein­hver hafi sagt honum að þessar sögur hafi verið sendar til þess að athuga hvort að sög­urnar yrðu birtar, þetta kall­ast gróu­sögur. 

Við vitum sjálf hvernig frá­sagnir um einn þjóð­þekktan tón­list­ar­mann bár­ust okkur. Við vísum þessum róg­burð því alfarið á bug. 

Það er grafal­var­legt að ein­stak­lingur ætli ekki í nafla­skoðun eftir að hafa verið svo sann­færður um að svona alvar­legar ofbeld­is­sögur sem varða margar hverjar á við hegn­ing­ar­lög séu um hann sjálfan. 

Svo sann­færður að hann fer í drott­ing­ar­við­tal, nýtir sér valda­stöðu sína til að ógna og kærir fólk sem stendur með þolendum. 

Við þekkjum öll þessa taktík. 

Þetta er hand­rit meintra ofbeld­is­manna. 

Öfgar; Þór­hildur Gyða, Hulda Hrund, Helga Ben, Tanja Ísjförð, Ólöf Tara og Ninna Karla.