Þetta er brot úr við­tali sem birt­ist í nýjasta tölu­blaði Mannlífs.

Sig­mundur Geir Helgason, sem ávallt er kall­aður Simbi, var í harðri neyslu um ára­bil og lifði og hrærð­ist í und­ir­heimunum. Hann fram­fleytti sér með glæpum, lenti í fang­elsi og missti tengslin við það sem gæti talist eðli­legt líf. Simbi var djúpt sokk­inn í neyslu; fyrstu árin var það amfetamín, sem svo þró­að­ist út í blöndu af efnum og síð­asta árið var hann kom­inn út í mikla mor­fín­n­eyslu. Þegar tveir vinir hans lét­ust úr alkó­hól­isma kom augna­blikið sem hann ákvað að horfast í augu við sjálfan sig og snúa við blað­inu í eitt skipti fyrir öll. Honum bauðst að lengja með­ferð­ar­tíma á Hlað­gerð­ar­koti í stað­inn fyrir fanga­vist, sem hann þáði feg­inn og nýtti sér alla þá aðstoð sem honum bauðst.

Hjálpar öðrum að verða edrú

Simbi segir ekki ýkja mörg dæmi um menn sem hafi verið djúpt sokknir í und­ir­heim­ana og náð að koma sér út úr þeim og algjör­lega snúið við blað­inu.

„Þeir eru til, en við erum ekki margir. Og það er gaman að segja að við erum fyr­ir­myndir og þurfum að standa okkur, svo aðrir geti horft á okkur og hugsað: „Það er leið út úr þessu.“ Það er leið. Ég veit að ég er fyr­ir­mynd af því að mér er sagt það. Ég var með svona fyr­ir­mynd líka, til þess að horfa á og til þess að kom­ast áfram. Þannig að þetta er hægt.“

Þarna var Simbi á hvað verstum stað í neysl­unni. Það var um þetta leyti sem hann hringdi á Hlað­gerð­ar­kot.

Simbi hefur lagt sitt af mörkum til þess að hjálpa öðrum sem eru á slæmum stað, eins og hann var sjálfur.

„Já, ég hef verið að hjálpa strákum. Í AA sam­tök­unum, leið­beina þeim við það hvernig á að verða edrú og hvað maður á ekki að gera. Svo hafa líka margir sem eru edrú komið og sagt sög­una sína og segj­ast hafa séð mig á fundi og hugsað: „Ef hann nær þessu, þá ætla ég að ná þessu.“ Þeir eru edrú í dag. Það er gaman að sjá þetta líka. Án þess að gera sér grein fyrir því, þá er maður að hjálpa. Bara með því að vera edrú. Þannig að þetta snýst svo­lítið mikið um að hjálpa hver öðrum.

Það er gaman að vera til taks líka. Þessi sjúk­dómur er líka í fjöl­skyld­unni minni og ég reyni að hjálpa til þar. Þar er einnig leitað til mín. Við stöndum saman sem glímum við þennan sjúk­dóm, þetta snýst um það.“

Í dag er Simbi sem nýr maður og ber það sann­ar­lega með sér.

Simbi seg­ist afar hepp­inn með fjöl­skyld­una sína.

„Ég á rosa­lega góða fjöl­skyldu. Amma og afi misstu aldrei trúna á mér. Ég var alltaf Simbi, litli strák­ur­inn þeirra. Það var rosa­lega gott, þegar maður var á versta staðnum þarna, að hugsa að það var fólk sem missti ekki trúna á manni. Það eru rosa­góð tengsl í fjöl­skyld­unni minni. Ég var alveg búinn að missa tengslin við bræður mína í svo­lít­inn tíma, en við erum aftur orðnir alveg rosa­lega nánir. Sér­stak­lega yngri bróðir minn og ég. Eins og við vorum á sínum tíma.

Stóri bróðir minn myndi gera allt fyrir mig. Hann hefur líka staðið með mér. Fyrstu mán­uð­ina þegar ég var edrú var ég á áfanga­heim­ili. Þá þurfti ég bara að hringja í hann ef mig vant­aði aðstoð. Ég vissi ekki í hvern ég ætti að hringja. Hann aðstoð­aði mig strax. Það voru allir til­búnir að hjálpa um leið og ég var búinn að sanna að ég ætl­aði að verða edrú.

Það þurfti að taka góðan tíma í með­ferð, koma út og halda áfram; þá fékk ég aðstoð. Það er ómet­an­legt. Ég er kannski einn af þeim heppnu. Ég myndi halda það.

Svo er það konan mín. Við kynnt­umst þegar ég var búinn að vera edrú í næstum því tvö ár og ég hefði ekki getað þetta allt saman án hennar.

Ég held líka að þetta sé smá heppni – hvernig líf mitt er búið að blómstra á góðan hátt og ég hef ekki farið í hina átt­ina aftur. Mér finnst ég ekki alveg geta sett kreditið á mig, þótt ég hafi unnið vinn­una. Og sé að vinna vinn­una. Þá tel ég guð hafa sent ákveðið fólk til mín í mínar aðstæðum og hjálpað mér að leysa þær. Af hverju ekki? Kannski bara guð – hann er nátt­úr­lega að leik­stýra sýn­ing­unni. Það er svo­lítið þannig.“