Nóttin var björt og blaut. Eins og ég. Ákvað að fara út og dansa í garð­inum mínum. Að sjálf­sögðu var ég með lagið  You Think You’re a Man með Divine á hæsta styrk í eyr­unum og á rípít.

Shut the door, take a look around and tell me what you find. Shut the door, take a giant step for you and all man­k­ind. Then don’t come back, I always gave you so much more than you des­erve. No, don’t come back ‘Cause no one makes a fool of me, you’ve got a nerve to walk away. Mark the words, I’m gonna say: Mister, you just made a big mis­take.

Þessi garður er sá stærsti sem ég hef átt og ég verð að sinna honum. Ég verð líka að dansa, alveg eins og Biggi Veira.

Maður sem líkt­ist Paul Simon áður en hann missti hárið gekk inn í garð­inn minn og heils­aði mér kump­án­lega. Ég tók fálega í kveðju hans, enda hef ég alltaf verið fúll yfir því að Simon & Gar­funkel hættu svona snemma.

Svo sá ég að mér, og kall­aði á eftir mann­inum:

„There must 50 ways to leave your lover?“

Maðurinn snéri við og gekk í átt­ina að mér. Stoppaði einum metra og 107 senti­metrum frá mér.

Sagði glað­lega:

„Miklu fleiri en 50 – trúðu mér, ég er kom­inn upp í 63 leiðir og sumar hef ég notað oftar einu sinni, og engin aðferð­anna hefur klikkað.“

Svo rétti hann mér inn­eign­ar­kort í herra­fata­verslun Guð­steins Eyj­ólfs­sonar upp á 174 þús­und krónur, og sagði að ég þyrfti bindi og flotta skó. Bætti við að í þeirri verslun fengi ég mun meira fyrir pen­ing­inn en hjá Kormáki & Skildi. Og einnig að ég yrði að nota hár­nær­ingu.

Ég þakk­aði fyrir mig, enda er sælla að þiggja en að gefa. Sem er hár­rétt kjaftæði.

Hef oft­sinnis hugsað til þessa manns sem var klæddur eins og módel klippt úr aug­lýs­ingu frá In Wear.

Hef ekki séð hann síðan. Hvenær sér maður svona mann tvisvar?

Ég þarf að vera dug­legri að dansa í garð­inum.

(Höf. -sms)