Langaði að senda þér línu því ég hef stundum áhyggjur af þér.

Geri það nú.

Vona þú takir því vel.

Eftir því sem þú sekkur dýpra og dýpra niður í dep­urð­ina kemur þessi ró sem þú ert alltaf að leita eftir. Hugs­an­irnar eru fal­legar og við­kvæmar. Og þarna í dep­urð­inni er ekki þann vonda óvin kvíð­ann að finna – þú getur þakkað fyrir það.

Depurðin er á jörð­inni en leit­ast eftir því að lyfta þér upp frá henni en yfir­gefa hana ekki.

Svo hlustar þú á tón­ana raða sér saman og mynda eina heild í verki þar sem Guð og djöf­ull­inn vaska upp og brjóta saman þvott; eins og mál­verk á striga sem ætlað var að vera til.

Berst við tárin og leyfir jafn­vel einu og einu að sleppa út.

Ferð hrærður á flug og starir óhræddur inn í eigin huga og tekst á við skugg­ann af sama krafti og þú virkjar gleð­ina og sköp­un­ina; hræddur og kjark­aður.

Þessi bar­átta mun alltaf eiga sér stað á meðan þú dregur and­ann og hefur áhuga á líf­inu og skilur að það er til þess eins að vera til.

Þegar þú svo fangar ein­fald­leik­ann og fagnar honum ertu búinn að sætt­ast við dap­ur­leik­ann og skilja að af rótum hans vex sú orka sem fram­kallar liti og hrifn­ingu; fram­kallar hvörfin sem þú veist ekk­ert af en værir lítið án, nema vængja­laust fiðr­ildi eða ófleygur fugl.

Ég elska þig og ég sakna þín. Sjáumst von­andi sem fyrst.

Ég bið að heilsa.

(Höf. -sms)