Formaður Neyt­enda­sam­tak­anna segir sam­tökin skoða hvert til­felli fyrir sig, sem berst þeim vegna svo­kall­aðra skróp­gjalda þjón­ustu­að­ila. Skróp við­skipta­vina eru sögð stærsta vanda­málið í þjón­ustu, en mikið tekju­tap sé vegna þeirra á ári hverju. Margir þjón­ustu­að­ilar rukka því skróp­gjöld, til­kynni við­skipta­vinir ekki um for­föll tím­an­lega. Mik­il­vægt er að sann­girni sé gætt beggja vegna borðs­ins.

Rukkaður um skrópgjald án skýringa

Í frétt sem birt­ist í gær var sagt frá manni sem var rukk­aður um skróp­gjald vegna tíma sem barn hans átti á snyrti­stofu. Reikn­ingnum fylgdu hins vegar engar skýr­ingar og mað­ur­inn varð að afla sér upp­lýs­inga sjálfur. Auk þess var reikn­ing­ur­inn dag­settur fjóra mán­uði aftur í tím­ann. Maðurinn segir lík­legt að mis­tök hafi verið gerð, þar sem barn hans hafi sann­ar­lega nýtt tím­ann. Hins vegar var hann gagn­rýn­inn á upp­lýs­inga­leysið og velti því í fram­hald­inu upp hvort hver sem er gæti sent reikn­ing á hvern sem honum hugn­að­ist, án nokk­urs rök­stuðn­ings.

Hann velti einnig fyrir sér skróp­gjöldum í laga­legu til­liti; hvort tímapant­anir væru bind­andi við­skipta­samn­ingar og hvort um lög­mæta við­skipta­hætti væri að ræða.

Verða að upplýsa um skrópgjald

Breki Karlsson, for­maður Neyt­enda­sam­tak­anna, segir í sam­tali við Mannlíf að í raun sé ekki hægt að setja út á skróp­gjöld sem slík. „Það er eðli­legt að fyr­ir­tæki reyni að tryggja að tímar séu nýttir og við vitum að skróp­gjöld tíðkast víða. Ef hins vegar fyr­ir­tæki upp­lýsir ekki um skróp­gjald er því ekki stætt á að inn­heimta gjaldið.“

Mörg fyr­ir­tæki krefj­ast þess að við­skipta­vinir afbóki tíma ekki seinna en með sól­ar­hrings fyr­ir­vara. Þótt það sé ef til vill eðli­legt í mörgum til­vikum er það ekki alltaf raun­hæft. Ýmislegt óvænt getur komið upp á, til að mynda veik­indi.

Aðspurður hvernig þessar kröfur og tímara­mm­inn horfi við honum segir Breki að vissu­lega geti verið til­felli þar sem fyr­ir­tæki gangi of langt, og stundum megi nýta tím­ana fyrir fólk á biðlista, til að mynda á snyrti­stofum, hjá tann­læknum, sjúkra­þjálf­urum og á nudd­stofum.

„Ef fyr­ir­tæki nær að nýta tím­ann væri óeðli­legt að inn­heimta líka skróp­gjald. Þá finnst okkur líka skipta máli hvort um er að ræða óvænt veik­indi sem upp­lýst er um fyr­ir­fram eða hvort neyt­andi ein­fald­lega mæti ekki án nokk­urra skýr­inga.

Að þessu sögðu þá skoðum við hvert til­felli fyrir sig, svo sem hvort gjaldið sé óeðli­lega hátt, hversu snemma er látið vita um for­föll og hvort neyt­andi hafi verið upp­lýstur um skróp­gjald.“

Þegar blaða­maður spyr Breka um kröfur í net­banka, líkt og þá sem mað­ur­inn lýsti, segir hann að í raun sé ekki hægt að koma í veg fyrir slíkt „ef fyr­ir­tækið telur sig eiga kröfu á neyt­and­ann.“ Hann tekur þó fram að neyt­endur eigi alltaf rétt á því að vita fyrir hvað sé rukkað.

„Hins vegar er skrýtið að reikn­ing­ur­inn hafi farið á föð­ur­inn án þess að hann hafi vitað af því, þar sem ekki er hægt að stofna kröfu í heima­banka nema kennitala liggi fyrir. Þá er ekki hægt að stofna kröfu á ólög­ráða börn,“ segir Breki.