„Ég á varla góða minningu um móður mína – hún var grimm, fjarlæg og ofbeldisfull„“

Móðir og dóttir – er það ekki traustasta og fal­leg­asta sam­band sem til er?
Ekki í mínu til­viki!

Ég á varla góða minn­ingu um móður mína – hún var grimm, fjar­læg og ofbeld­is­full á milli þess sem hún gat verið góð og skemmti­leg þá aða­l­ega þegar annað fólk var í kring. Það átti alltaf allt að vera full­komið utan­frá en þegar þú leist inn þá sástu raun­veru­leik­ann blasa við þér eins og ís. Móðir mín gerði aldrei neitt rangt – allt sem hún gerði voru afleið­ingar af okkar hegðun eða ein­hverra ann­ara, hún lagði sér­staka fæð á mig en dýrk­aði systur mína.

Hún kenndi syst­kynum mínum að það væri í lagi að koma illa fram við mig og meira að segja lagði hún sér­staka áherslu á að ég væri svarti sauð­ur­inn í minni fjöl­skyldu. Hún sagð­ist þurfa að læð­ast með veggjum því hún skamm­að­ist sín svo fyrir mig þegar ég varð ung­lingur og lét það flakka í mín eyru að hún vildi að ég hefði dáið frekar en að leggja þessar miklu byrgði á hana. Ég hafði farið að stel­ast til að reykja hass og drekka fyrir ferm­ingu– kom seint heim og stal pen­ingum. Ég var í upp­reisn!

Ég upp­lifði mig ekki örugga heima og ég upp­lifði mig ekki örugga í skól­anum vegna ein­eltis. Ég átti hvergi pláss – mamma hataði að ég væri nefnd í höf­uðið á föð­ur­ömmu minni sem var að hennar sögn væg­ast sagt vond og svo var hún líka feit – ég skildi nú passa mig svo ég myndi ekki enda eins og hún, feitur alki.

Lesa má slá­andi líf­reynslu­sög­una í heild sinni í veftíma­riti Mannlífs.