Ég staul­ast á fætur og er til­bú­inn í slag­inn. Smóka eina sneggu rétt áður en vatnið er nægi­lega heitt fyrir Senseo vél­ina mína.

Herði upp hug­ann um leið.

Það er ekki auð­velt að vakna um miðjan vetur.

Þarf að spyrja speg­il­inn og skápana hvort þetta sé í raun ég, en ekki tví­fari minn.

Legg í hann og spæni upp mal­bikið á leið minni til Laug­ar­bakka. Hef í fórum mínum heim­il­is­fang párað á upp­litað og eld­gam­alt blað með bleikum tús­spenna.

Gamall vinur sem mögu­lega bíður mín þar; og ég get ekki gleymt, en hverju, það man ég ekki.

Ég elskaði þig nán­ast strax, en man að þú varst ekki í skýj­unum þegar ég spurði um leið og þú spurðir um ást­ina, eins og Kalli kóngur, hvað er eig­in­lega ást?

Svarið var út í hött og inn í mynd; og vegg­fóðr­aður veru­leik­inn breytti mér í ísbjörn sem beið þess að kom­ast af ísjak­anum og vera skot­inn sem fyrst.

Ég var skot­inn, en hélt svo bara áfram mína leið. Ég meina, ef þau segja að það hafir verið þú þá segðu bara að það hafi verið var ég.

Bráðum verð ég hjá þér, í það minnsta í draumum mínum, og færi þér blöm­vönd gerðan úr kakt­usum og afgangs máln­ingu frá þeim tíma sem þröng föt voru í tísku ásamt próf­gráðum sem áttu engin systk­ini.

Þú sagðir mér alltaf að kakt­usar voru eins og fal­legur og harður veru­leiki þar sem Chihuahua hundur sem misst hefur prófið eftir aðeins tveggja vikna akstur ræður öllu nema frjálsum vilja okkar sem mér hef alltaf fund­ist falskur og heima­til­bú­inn.

Ferðin var þess virði, en verst að ég get ekki gleymt þessu sem ég man ekki. Sem er lífið í hnot­skurn; eggja­skurn og páska­egg.

Allt gott. En þú? Svo kveðj­umst við.

Ég hef alltaf elskað þig, Leonard Cohen.