Nútíma­lífið getur verið stressandi á Spáni rétt einsog heima á Íslandi og stundum jafn­vel svo að hjón hafa ekki tíma né þrek til að stunda nægi­legt kyn­líf. Þeir Jón Sigurður og Rucio segja frá einum sem býr við þessar aðstæður en þær eru ekki aðeins honum sjálfum hættu­legar heldur líka öðrum í kringum hann og fékk Jón Sigurður heldur betur að kenna á því. Reyndar svo mjög að hann ótt­að­ist um líf sitt. Kynorkan vellur nefni­lega innra með okkur eins og magma, til­búið að gjósa þegar svo ber undir og þá er eins gott að vera við­bú­inn ef maður vill ekki láta hrauna yfir sig. Spyrjið bara Jón Sigurð.

Síðan tala þeir ferða­fé­lagar um grísku söng- og leikkon­una Melínu Merkúri sem reynd­ist með betri ráð­herrum sem Grikkir hafa átt. Hún var því að vissu leyti Jón Gnarr síns tíma. Hún lét heldur betur til sín taka þegar fas­istar tóku völdin á Grikk­landi árið 1967 og beitti brögðum sem mörgum þóttu ógeð­felld því á vor­mán­uðum, þegar Amer­ík­anar, Bretar og fleiri voru að und­ir­búa sum­ar­fríið sitt, sagði hún: „ég veit ekki hvert þið ætlið í sum­ar­frí­inu en ef þið hafið áhuga á því að fara til Grikk­lands að synda í blóði bræðra minna og systra, þá þið um það.“ Þetta var mikið áfall fyrir ferða­manna­iðn­að­inn á Grikk­landi, rétt einsog Melína ætl­að­ist til.

Hún var einna fræg­ust fyrir að leika aðal­hlut­verkið í mynd­inni Aldrei á sunnu­dögum þar sem hún söng einnig lagið Börnin frá Pírea sem jafn­framt er hennar fræg­asti slag­ari. Hún lét líka breska ráða­menn fá það óþvegið þegar hún barð­ist fyrir því að fá marm­ar­anskúlp­t­úrana frá Akropolís aftur heim til Grikk­lands en þeir eru ennþá til sýnis, einsog aðrir munir sem Bretar hafa tekið ófrjálsri hendi, á Þjóð­minja­safn­inu í Lundúnum.