Þeir Jón Sigurður og Rucio er ósam­mála þeim sjálfs­hjálp­ar­höf­undum og áhrifa­völdum sem hvetja fólk til að halda í ham­ingj­una því þeir eru helst á því að fólk eigi að leyfa henni að fljúga. „Henni var aldrei ætlað að staldra við…hún er einsog bros frá líf­inu, ekk­ert meir,“ segir Jón Sigurður. Bætir hann við að sú til­hneig­ing að þrá­ast við því að sleppa ham­ingj­unni endi með and­stæðu hennar. Til að styðja mál sitt vitna þeir í nóbels­skáldið tyrk­neska Orhan Pamuk en hann fjall­aði í bók sinni Sak­leys­issafnið um mann sem varð hel­tek­inn af sinni mestu ham­ingju­stund en þá var hann að njóta ástar með hinni ungu Fusun. Eins og ætla mátti kunni það ekki góðri lukku að stýra því þeir sem vilja halda í liðna ham­ingju neyð­ast á end­anum til að lúta fyrir lög­máli sem forn-Grikkir köll­uðu: ta panta rí, úðen mení, eða, allt flæðir fram, ekk­ert stendur í stað.

Síðan er fjallað um tvö lög, ann­ars­vegar Girl From Ipanema (Garota de Ipanmea, á portú­gölsku) sem er fyrsta bossa nova lagið til að slá í gegn á heims­vísu. Skáldið sem skrif­aði textan, hinn bra­síliski Vinicius de Moraes, var aldrei ánægður með það hvernig hann var þýddur á enska tungu, ástæðan fyrir því er útskýrð í þætt­inum. Fjallað er um til­urð lags­ins þegar skáldið var ásamt tón­skáld­inu Antonio Carlos Jobim á Copacabana-strönd­inni í Ríó. Hins­vegar er sagt frá lag­inu Samba em preludio en það samdi gít­ar­snill­ing­ur­inn Baden Powell við ljóð Viniciusar. Sagt verður frá þessum skraut­legu mönnum og t.d. því að Vinicius gift­ist níu sinnum. Per­sónu­töfrar hans voru slíkir að jafn­vel þó hann væri lág­vax­inn, frekar ófríður og hálf sköll­óttur löð­uð­ust konur sér­lega mikið að honum. Tón­leikar hans voru líka ógleym­an­legar upp­á­komur. Í lok þáttar syngur Jón Sigurður svo lag þetta ásamt konu sinni Carmen Montoya Sanchez en sá fluttn­ingur er til­eink­aður Matu sem söng þetta lag oft­lega með Jóni Sigurði á árum áður en hún lést árið 2017 úr krabba­meini.