„Sé ég að sumir bregðast bálreiðir við orðum Agnesar biskups – fastir liðir eins og venjulega“

Rit­höf­und­ur­inn Guð­mundur Andri Thorsson fjallar um ræðu bisk­ups sem sagði á dög­unum að á Íslandi væri þöggun í gangi í varð­andi Guð almátt­ugan og að ekki sé vin­sælt að nefna hann.

„Það er kona að reyna að lesa úr Lúk­asar­guð­spjalli í útvarp­inu en gengur á með eilífum trufl­unum. Veit ekki hvort þetta er tækið eða mót­töku­skil­yrði guðs kristni í land­inu, hall­ast að því síð­ar­nefnda; engar trufl­anir núna þegar fagn­að­ar­er­indi mark­aðs­hyggj­unnar hljómar í aug­lýs­ing­unum. Ég var ann­ars ánægður með jóla­predikun séra Elín­borgar Sturlu­dóttur í jóla­mess­unni á aðfanga­dags­kvöld, bæði inn­takið og flutn­ing­inn og ég raulaði milli­radd­irnar í sálm­unum svona eins og þvi varð við komið í því rösk­lega tempói sem kór­inn söng, eins og allir vildu drífa þetta af og flýta sér heim í steik­ina,“ segir Guð­mundur.

„Öllu meiri varð nú trú­ar­iðkun mín ekki þessa hátíð­ar­daga, en nú sé ég að sumir bregð­ast bál­reiðir við orðum Agnesar bisk­ups – fastir liðir eins og venju­lega þar. Almennt finnst mér að trú­mál eigum við að ræða af yfir­vegun og virð­ingu fyrir mann­rétt­indum. Virðingu fyrir þeim mann­rétt­indum að búa yfir trú­ar­sann­fær­ingu um teng­ingu við almættið, hvernig svo sem það er í lag­inu – en líka virð­ingu fyrir  tján­ing­ar­frelsi. skoð­ana­frelsi, kyn­frelsi og frelsi til að klæða sig að vild og vera sá/sú/það sem maður telur sig vera. Frelsi til að óhlýðn­ast og frelsi til að fara ekki að fyr­ir­skip­uðum siðum.“

Guð­mundur Andri segir að þó Agnesi hafi á réttu að standa hvað þetta varðar þá þýði það ekki að prestar geti ætl­ast til þess að þeir muni end­ur­heimta ítök sín:

„Ef for­ingi krist­inna manna á Íslandi segir að fólk veigri sér við að játa trú sina í opin­beru rými af ótta við aðkast og smánun þá getum við ekki bara afgreitt það sem ein­hverja vit­leysu og brugð­ist við með ein­hverju láttu­ekk­is­vona og hættessu­væli heldur þurfum við að taka þessa umkvörtun alvar­lega og líta í eigin barm og hug­leiða hvort okkur hætti til að smána fólk fyrir að vera kristið. En for­ingi krist­inna manna á á Íslandi þarf líka að gera sér grein fyrir því að sá tími er lið­inn að prestar og kirkj­unnar þjónar eigi greiða leið að heila­búum barn­anna með bibl­íu­sög­urnar sínar og boð­skap­inn sem í þeim felst.  Þannig bara er það og er full­kom­lega eðli­legt í sek­úlaríser­uðu sam­fé­lagi. Sjálfur ætla ég að ræskja mig og segja svo bráðum „na na na“ og kom­ast að því hvort ég sé enn með Wandering-star-rödd­ina mína og svo ætla ég að ganga út á vit höf­uð­skepn­anna og him­ins­ins og hafs­ins. Allt er þetta spöl­korn frá mér þar sem ég sit hér við eld­hús­borðið. Það er nokk­urs virði.“