„Þetta gerð­ist í raun allt rosa­hratt. Ég fékk floga­kast og fór vegna þess í sneið­mynda­töku þar sem æxlið sást. Ef ég man rétt þá var það þremur eða fimm dögum síðar sem ég fór í skurð­að­gerð og svo var æxlið sent í vefja­grein­ingu og það leið ekki langur tími þar til að við vissum að þetta var ill­kynja æxli; sem sagt krabba­mein,“ segir Una Torfa­dóttir í nýju helg­ar­blaði Mannlífs. Tón­list­ar­konan og klæð­skera­nem­inn Una Torfa­dóttir greind­ist með alvar­legt krabba­mein árið 2020, þá aðeins tví­tug að aldri. Það vakti þjóð­ar­at­hygli þegar móðir hennar, Svandís Svav­ars­dóttir, tók sér hlé frá störfum sem heil­brigð­is­ráð­herra til að berj­ast við veik­indin með henni.

„Þetta gerð­ist í raun allt rosa­hratt. Ég fékk floga­kast og fór vegna þess í sneið­mynda­töku þar sem æxlið sást. Ef ég man rétt þá var það þremur eða fimm dögum síðar sem ég fór í skurð­að­gerð og svo var æxlið sent í vefja­grein­ingu og það leið ekki langur tími þar til að við vissum að þetta var ill­kynja æxli; sem sagt krabba­mein.
„Það sem ég alla­vega upp­lifði var að það tók ein­hver við, ég veit ekki hvort það var und­ir­með­vit­undin eða ég veit ekki hvað, en það kom ein­hver svona kraftur upp innra með mér. Ég var mjög bjart­sýn og mjög von­góð og mjög jákvæð í gegnum þetta og ég held að það sé í raun­inni það sem ger­ist hjá mjög mörgum, að þegar maður lendir í svona áfalli og fær svona sjokk að lík­am­inn fer í svona eitt­hvert „sur­vi­val mode“ og maður fer í að vera rosa­lega lausn­a­mið­aður. Ég varð líka mjög upp­tekin af því að skilja sjúk­dóm­inn og skilja allt sem var í gangi og líða svona eins og þetta væri verk­efni sem ég hefði ein­hver tök á; eitt­hvað sem ég vissi hvað ég var að glíma við.
En þegar öllu er á botn­inn hvolft þá snýst þetta nátt­úr­lega bara lang­mest um æðru­leysi og von og að treysta lækn­unum og treysta fjöl­skyldu sinni. Að reyna ekki að gera allt sjálfur, heldur að reyna að hleypa fólki að og það er það sem ég reyndi að gera,“ segir Una en við­talið má lesa í heild sinni hér.