Anna Krist­jáns­dóttir minn­ist þess er hún fest­ist næstum því á Íslandi vegna útgöngu­banns vegna Covid-far­ald­urs­ins fyrir þremur árum.

Hin bráð­fyndna Anna Krist­jáns­dóttir skrifar dag­lega dag­bók­ar­færslu og birtir á Facebook við fádæma vin­sældir les­enda en á þessu byrj­aði hún er hún flutti til Tenerife fyrir þremur árum. Í nýj­ustu færsl­unni rifjar hún meðal ann­ars upp mars­mánuð fyrir þremur árum er Covid-far­ald­ur­inn var far­inn að láta á sér kræla svo tekið væri eftir. Hafði hún átt pantað flug til Íslands en ákvað að fara ekki. Sem var senni­lega fyrir bestu því lík­leg­ast hefði hún orðið föst á Íslandi en flug­inu til baka var aflýst. Við­ur­kennir hún að þó hún hafi verið óhrædd hafi hún verið með smá kvíða­hnút í mag­anum. Hér fyrir neðan má lesa færsl­una í heild sinni:

„Dagur 1308 – Enn um sum­arið.

Ég skrapp á Klaust­ur­bar í gær, enda pönnu­köku­dagur. Abbadísin hún Herdís hund­skamm­aði mig fyrir að segja að sum­arið væri komið. Það er rétt komið vor og varla meira en það sagði hún enda margir kaldir dagar framundan. Ég skamm­ast mín alveg oní tær og iðr­ast orða minna. Það breytir ekki því að 26. mars næst­kom­andi verður klukk­unni flýtt og þá verður sum­ar­tími og við getum byrjað að brosa í átt að sól­inni og sumr­inu.Sævar ábóti söng fyrir mig og þá lagði ég á flótta, enda sá ég fram að skíttap­aðan leik í hand­bolta og vildi vera eins fjarri og mögu­legt var til að sleppa við tára­flóð Íslend­ing­anna er leik­ur­inn tap­að­ist. Jæja, ýmis­legt fór öðru­vísi en ætlað var. Til ham­ingju Íslend­ingar.Í dag er sá þrett­ándi, reyndar mánu­dagur (eitt­hvað annað en föstu­dag­ur­inn þrett­ándi sem var tvisvar í jan­úar) og í hug­ann koma minn­ingar frá því fyrir þremur árum og smitum vegna Cóvið fór snar­fjölg­andi á Spáni sem og hér og rætt um það í alvöru að loka land­inu og setja á útgöngu­bann. Á þessum tíma átti ég pantað far til Íslands, hafði ætlað að skreppa þangað í fáeina daga, en sá fram á að ef ég færi, myndi ég þurfa að eyða öllum tím­anum á Íslandi í sótt­kví og ég hætti við ferð­ina, enda ljóst að ef ég hefði farið, hefði ég ekki kom­ist til baka eftir að flug­inu til baka var aflýst. Þetta voru æsi­legir dagar og eng­inn vissi hvað fram­tíðin bæri í brjósti sér, kjöt­kveðju­há­tíð­inni í Los Cristianos aflýst og eng­inn vissi hve veiran væri alvar­leg, hvort þetta þýddi jafn­vel enda­lok mann­kyns og fyrstu ein­stak­ling­arnir voru byrj­aðir að deyja.Ég var samt óhrædd þó kannski með örlít­inn kvíða­hnút í mag­anum. Ég var jú búin að lifa líf­inu, með fjöl­breytta lífs­reynslu að baki, en sá jafn­framt fram á að ef að útgöngu­bann brysti á, gæti ég bætt slíku við afreka­skrána á efsta degi og ég ætl­aði sko ekki að missa af því.Í dag er ég reynsl­unni rík­ari.—–Ég set inn færslu dags­ins dálítið snemma og til­kynni hér með að ég verð bíl­laus næstu tvo dag­ana hið minnsta. Hún Mjall­hvít mín er að fara í dek­ur­með­ferð sem endar með árlegri+skoðun. Ég er viss um að Höski vinur minn og Maggi mágur verða ánægðir með þetta, enda gamlir skoð­un­ar­menn hjá Frum­herja. Reglunni skal haldið áfram þótt búið sé í öðru landi, að láta skoða bíl­inn á réttum tíma.“