Þann 22. ágúst, 1916, varð fyrsta lest­ar­slys Íslands­sög­unnar, sem olli dauða. Þar lét fimm ára stúlka lífið.

Guðlaug Eiríks­dóttir var aðeins fimm ára þegar hún varð fyrir því hrylli­lega óhappi að lenda fyrir lest. Slysið átti sér stað á Skúla­götu er lest flutti efni úr Öskju­hlíð­inni í hafn­ar­mann­virkin í Reykja­vík.

Morg­un­blaðið lýsti hinum skelfi­lega atburði með nokkuð graf­ískum hætti líkt og tíðk­að­ist á þeim tíma:

„Hryggi­legt slys varð við höfn­ina í gær síð­degis. Járn­braut­ar­lestin rendi á litla telpu fyrir framan Slát­ur­fé­lags­húsin og varð hún undir gufu­vagn­inum. Sneiddi hann af henni annan fót­inn fyrir ofan ökkla og skemdi hinn fót­inn mikið. Var barnið borið með­vit­und­ar­laust upp á spít­ala og Sæmundur Bjarn­héð­ins­son læknir feng­inn til þess að reyna að bjarga lífi þess. Fyrir framan Slát­ur­húsin eru skúrar og hús; er þar svo þröngt að eigi sér til lest­ar­innar fyr en hún kemur, enda verður þar hlykkur á braut­inni. Full­orðnum mönnum stendur þó engin hætta af þessu, því að bæði er að langar leiðir heyr­ist skröltið i lest­inni og svo gæta öku­menn þess jafnan að gefa við­vör­un­ar­merki með gufu­píp­unni. Og það gerðu þeir að þessu sinni. En óvita börn hafa eigi rænu á því að gæta sín, og því fór svo að þetta sorg­lega slys bar að höndum. Ætti þetta enn að vera mönnum alver­leg áminn­ing um það að líta betur eftir börnum sínum og láta þau eigi vera ein úti. — En þetta ætti einnig að verða til þess að vekja athygli manna á því, hvort eigi muni hægt að koma í veg fyrir fleiri slys hér við höfn­ina. Slysin eru nú farin að verða þar all­tíð og með ýmsum hætti. Getur verið að mik­illar var­kárni sé gætt, en sjaldan er þó of var­lega farið. Litla stúlkan átti heima í Bjarna­borg. Fjöldi fólks safn­að­ist þegar að þangað sem slysið varð og máttu margir eigi tára bind­ast, því að svo var þetta hryggi­leg sjón. Hún lá þar í öngviti hjá braut­inni, milli hjóla eim­reið­ar­innar. En hinum megin við braut­ar­tein­inn lágu tveir ofur­litlir islenzkir skór og fótur i öðrum. Var sem hann hefði verið kliptur af leggnum.“

Daginn eftir birti Morg­un­blaðið þær hryggi­legu fréttir að Guðlaug hafi lát­ist af áverkum sínum, sem voru alvar­legri en grunur lék á í fyrstu:

„Stúlku­barnið, sem varð undir járn­braut­inni í fyrra­dag fyrir framan Slát­ur­fé­lags­húsin, and­að­ist á spital­anum snemma í gær­morgun. — Hafði barnið orðið fyrir miklu meiri áverka, en menn hugðu í fyrstu. Það misti ekki að eins annan fót­inn, heldur urðu lækn­arnir að taka þá báða af, annan skamt fyrir neðan knéð en hinn um miðjan fót­legg. — Þar að auki lær­brotn­aði barnið á tveim stöðum og hkut ýms önnur meiðsl. Það var nær óhugs­andi, að það gæti lifað, enda and­að­ist það nokkru eftir að lækn­arnir höfðu bundið um það. Slys þetta er eitt­hvert hrylli­leg­asta og sorg­leg­asta, sem hér hefir borið við um langt skeið. Það hlýtur að fylla menn með­aumkun við for­eld­rana, sem mist hafa barnið sitt svo svip­lega. — En það hlýtur líka að vekja menn til umhugs­unar um hvort hér sé farið nm of óvar­lega t. d. við hafn­ar­gerð­ina. Því verður ekki neitað, að slysin þar eru farin að verða nokkuð tíð, hverju sem um er að kenna. Það hafa oft heyrst raddir um það, að t. d. járn­brautin fari nokkuð hratt með­fram höfn­inni, þar sem umferð er mikil. Er það alveg ótækt ef svo er, ekki sízt þegar svo stendur á, að sjálf eim­reiðin rekur marga vagna á undan sér. Þá er erf­ið­ara fyrir for­mann­inn að stöðva lest­ina í skyndi, ef eitt­hvað ber út af, og þá er ekki víst, að allir hafi gefið nægi­legan gaum að gufu­píp­unni og merk­inu, sem gefið er. Slys geta ætíð borið að, og þau bera ætíð að, en það verður ekki nóg­sam­lega brýnt fyrir mönnum að gæta sem mestrar var­úðar, bæði þeim sem fara eiga með verk­færin og eins hinum, sem af ein­hverri til­viljun eru þar í nánd. Engum mun hægt að kenna þetta sorg­lega slys, sem leiddi barnið til bana. — En það má til að verða hvatn­ing öllum að gera sitt ítrasta til þess að fyr­ir­byggja að slíkt komi fyrir aftur“