Saksóknari krefst þungrar refsingar yfir Steinu – Sagði hana eiga sér litlar málsbætur

Sak­sókn­ari hjá hér­aðs­sak­sókn­ara krefst þess að Steina Árna­dóttir fái þungan dóm fyrir að hafa orðið sjúk­lingi að bana fyrir tveimur árum á geð­deild Land­spít­al­ans – að Steina hefði gengið fram af miklu offorsi með hræði­legum afleið­ingum.

Aðal­með­ferðin í sorg­legu máli Steinu Árna­dóttur, sem ákærð er fyrir að hafa orðið sjúk­lingi að bana; á deild 33AC við Hring­braut; með því að hella inni­haldi úr tveimur nær­ing­ar­drykkjum upp í sjúk­ling sinn.

Steina neitar sök.

RÚV greindi fyrst frá.

Sak­sókn­ari í máli Steinu Árna­dóttur, Dagmar Ösp Vésteins­dóttir, sagði and­lát sjúk­lings­ins á ekki hægt að rekja til slæmrar umönn­unar; krafð­ist Dagmar þess að Steina fengi þungan dóm.

Steina var kærð fyrir að hella inni­haldi tveggja flaskna af nær­ing­ar­drykkjum ofan í munn­inn á sjúk­lingnum sem and­að­ist; fyr­ir­skipað að honum yrði haldið föstum á meðan.

Dagmar sagði að það væri mat ákæru­valds­ins að hún hefði verið pirruð umrætt kvöld; vaktin hefði verið þung; hún hafi verið með erf­iðan sjúk­ling.

Pirr­ingin hefði Steina tekið út á sjúk­lingnum sem lést.

Dagmar sagði fram­burð Steinu ekki passa við fram­burð þriggja sam­starfs­kvenna hennar; ein sam­starfs­konan hefði flúið úr her­berg­inu; önnur sagði að hún héldi að sjúk­ling­ur­inn væri að deyja; sú þriðja að hann væri hættur að anda.

Benti allt þetta til að þetta hefði verið gert með miklu offorsi; í því sam­hengi skipti máli hvernig Steina kæmi fram við sjúk­linga sína.

Vitni lýstu henni sem hran­ar­legri; skip­andi við mat­ar­gjafir; hún væri ekki allra.

Dagmar taldi það ekki hafa verið ásetn­ing Steinu að bana sjúk­lingnum; hún hefði hins vegae haft haft beinan ásetn­ing að neyða ofan í sjúk­ling­inn drykkj­unum tveimur.

Henni hefði mátt vera ljóst hver lík­leg­asta afleið­ingin yrði; hún væri mennt­aður hjúkr­un­ar­fræð­ingur; átti að vita að það væri stór­hættu­legt að hella drykk ofan í mann­eskju sem vil það ekki. Þá hafi Steinu verið kunn­ugt um að áður­nefndur sjúk­lingur væri veru­lega mikið veikur; hafði átt afar erfitt með að kyngja.

Dagnar sagði Steinu ekki eiga neinar máls­bætur; hún hefði verið stjórn­andi vakt­ar­innar;  hvorki hlustað á sjúk­ling­inn eða sam­starfs­konur sínar; gekk fram með miklu offorsi og afleið­ing­arnar hefðu orðið hræði­legar.

Krefst því Dagmar harðar refs­ingar yfir Steinu.