„Íslendingar hafa verið tjóðraðir við einstaklega heimskulega sögu, hálfgert skrípó“

„Afi minn var alla ævi á sjó, kom í land gam­all maður með lúnar fætur. Hann missti son sinn á sjó og líka son­ar­son. Amma var sjó­manns­kona og sá um allt í landi meðan afi var í löngum túrum, oft við Grænland og Nýfundna­land og oft í sigl­ingum. Amma var hörku­tól, eins og gjarnt var um konur í þess­ari stöðu, á meðan afi var blíð­astur allra í landi. Bræður mínir voru lengi á sjó, einn nán­ast alla starfsæv­ina og annar næstum hálfa. Hálf­bróðir okkar hefur verið far­maður alla sína tíð og ég fór sjálfur á tvær ver­tíðar og pabbi reyndi fyrir sér á skaki. Ég gæti talið upp fleiri í ætt­inni, t.d. Óla Karls sem var vís til alls og var alla ævi á síðu­tog­urum.“ Svona byrjar mögnuð Facebook-færsla Gunnars Smára Egils­sonar, sós­í­alista­for­ingja.

Færsluna skrif­aði Gunnar í til­efni af sjó­manna­deg­inum sem hald­inn var hátíð­legur um allt land í gær. Þar fer hann yfir sögu for­feðra og mæðra sinna og hvernig þau háðu „stór­kost­leg­ustu mann­rétt­inda­bar­áttu Íslands­sög­unnar“ með því að sækja sér „kosn­inga­rétt, verk­falls­rétt og samn­ings­rétt og rödd.“ Segir Gunnar Möggann og auð­valdið hafi end­ur­skrifað sög­una með því að segja að „athafna­skáld hafi komið með nútím­ann til Íslands.“ Restina af hinu mögn­uðu færslu má lesa hér að neðan.

„Margt af mínu fólki byggði upp sjáv­ar­út­veg á Íslandi, sótti sjó og vann í landi í salt­fisk og í síld. Ef ég rek mig aðeins aftur í ættir finn ég þar fólk sem flutti úr sveit í bæinn til að gera einmitt þetta, að byggja hér upp sjáv­ar­út­veg. Sem var for­senda fyrir efna­hags­legum fram­förum sem aftur lögðu grunn­ur­inn að öfl­ugra sam­fé­lagi. Þau fyrstu sem komu úr sveit­inni voru líka fólkið sem stofn­aði fyrstu verka­lýðs­fé­lögin og háðu stór­kost­leg­ustu mann­rétt­inda­bar­áttu Íslands­sög­unnar, rétt­laust almúga­fólk sem sótti sér kosn­inga­rétt, verk­falls­rétt, samn­ings­rétt og rödd. Sem síðan mót­aði allt sem ein­hvers virði er í hinu form­lega sam­fé­lagi millum okkar; orlofs­rétt, veik­inda­rétt, atvinnu­leys­is­trygg­ingar, almanna­trygg­ingar, eft­ir­laun, örorku­bætur, rétt­inn til náms og svo áfram enda­laust.Við minn­umst þessa fólks sjaldan. Mogginn og auð­valdið hefur end­ur­skrifað sög­una svo að þar er sagt að ein­hver svokölluð athafna­skáld hafi komið með nútím­ann til Íslands, efna­hags­legar fram­farir, aukin rétt­indi og betri kjör. Og að síðan hafi braut­ryðj­endur, athafna­menn og frum­kvöðlar fylgt á eftir og leyft okkur að njóta afrakst­urs hyggju­vits síns og dugn­aðar. Bjargað okkur frá sinnu­leysi og ves­öld. Og þess vegna ættum við að vera þakk­lát fyrir að fiski­miðin okkar séu í dag eign Þor­steins Más í Samherja og Guð­mundar í Brim. Að fisk­inum sé best komið fyrir hjá þeim vegna þess að fólk sé almennt svo heimskt að það kunni ekki með neitt að fara. Kunni bara að kvarta. Okkur er sagt að fólki farn­ist best að vera sem vinnu­hjú á bæjum þess­ara manna. Í sömu aðstæðum sem for­feður mínir og -mæður einmitt flúðu fyrir fjórum kyn­slóðum eða svo.Það er hægt að stjórna fólki með því að ná yfir­ráðum yfir sögu þess. Sagan skil­greinir hvað fólk er, hvers það er megn­ugt og hvaða kosti það hefur. Íslend­ingar hafa verið tjóðraðir við ein­stak­lega heimsku­lega sögu, hálf­gert skrípó. Sem virð­ist bara ætla að versna.Ég held það sé kom­inn tími til að hrista þessa sögu af sér. Hún er lygi.Gleði­legan sjó­manna­dag allir sjó­menn og afkom­endur sjó­manna. Við ættum að nota dag­inn til að rifja upp sög­una, ekki til að gleyma henni.Myndin er ekki af afa. Þetta eru íslenskir tog­ara­sjó­menn lík­lega um það leyti sem afi fór í land. Á mynd­inni er ekk­ert athafna­skáld.“