Á mínum æsku­árum fór ég ósjaldan í ferða­lög vestur á firði með for­eldrum mínum. Á lít­illi eyri með langa sögu átti fjöl­skyldan hús sem bar nafnið Ömmuhús. Langamma mín, Jakobína, bjó þar áður en hún lést. Þaðan af var hús­næðið notað á sumrin og í öðrum fríum. Úti stóð hjallur, lík­lega var þar ein­hvern tím­ann þurrk­aður fiskur. Þegar ég var barn var hann orð­inn að geymslu fyrir garð­búnað, efri hæð­ina fékk ég til afnota. Mér leið alltaf vel á Flateyri. Þrátt fyrir hörm­ung­ar­sögu þorps­ins ríkti þar friður.

Þegar við fjöl­skyldan vorum á eyr­inni fann ég að tengslin voru sterk­ari. Án öng­þveitis höf­uð­borg­ar­innar og áreiti vinnu­stað­anna voru for­eldrar mínir í eins konar núvit­und. Sér­stak­lega pabbi, sím­tölum fækk­aði úr tutt­ugu í tvö á dag og athyglin var nán­ast óskipt á mér. Mér þótti skemmti­leg­ast þegar við feðginin fórum rúnt um þorpið, en það var dag­leg rútína. Þá sagði hann mér sögur af æsku­ár­unum á Flateyri og ég sá mynd­rænt fyrir mér lif­andi menn­ingu fiski­þorps­ins. Eyrin náði sér aldrei að fullu eftir snjó­flóðið sem skall á í októ­ber árið 1995, það tók með sér líf tutt­ugu íbúa á öllum aldri. Ég ímynda mér að þorpið hafi gránað eftir það áfall. Því fleiri sögur sem pabbi sagði mér, þeim mun skýr­ari varð myndin af lið­inni tíð. Ég var ekki há í loft­inu þegar ég beit það í mig að þegar ég næði aldri yrði ég að bjarga Flateyri. Hvernig ég færi að því var dulin ráð­gáta…

Lesa meira.