Móðir ósátt við endalausa bið eftir greiningu: “Ég er pirruð, vonsvikin og finn fyrir vonleysi”

Sólveig Hulda Benja­míns­dóttir skrif­aði færslu á Facebook þar sem hún talar um þá erf­ið­leika sem hefur mætt henni og eig­in­manni hennar við að fá grein­ingu handa ungum syni þeirra. Gagn­rýnir hún opin­bera kerfið harð­lega.

Sólveig sagð­ist vilja létta á hjart­anu í byrjun færsl­unnar. „Ég er pirruð, von­svikin og ég finn fyrir von­leysi.“ Segir hún son sinn hafa frá upp­hafi sýnt frá­vik í þroska en þegar hann hóf leik­skóla­göngu sína eins ár gam­all fóru kenn­arar og leið­bein­endur hans einnig að taka eftir frá­vikum hjá honum. Þá hafi grunur vaknað um að hann væri á ein­hverfu­róf­inu þó að eng­inn hafi þorað að full­yrða neitt um það. „Þegar hann var um það bil tveggja ára, eða um það leiti sem hann byrj­aði að reyna að ganga, byrj­aði fyrsta holl grein­ing­ar­ferl­is­ins. Það byrj­aði á bið eftir sál­fræð­ingi… langri bið. Leik­skól­inn ýtti og ýtti á sál­fræð­ing­inn sem þá var með samn­ing við sveit­ar­fé­lagið um að taka sál­fræði­mat á barn­inu.“

Sólveig segir að erf­ið­lega hafi gengið að fá að hitta sál­fræð­ing­inn því hann hafi verið „eig­in­lega hættur og fáir aðrir sál­fræð­ingar áttu hjá sér grein­ing­ar­tæki fyrir svona lítil börn.“ Sagði hún að í hverri viku hefðu þau hjónin og leik­skól­inn ýtt á eftir þessu en að lítið sem ekk­ert hefði gerst. „Það var lýj­andi að reka á eftir þessu alltaf… ann­að­hvort að hringja á sveit­ar­fé­lagið eða mæta þangað og spyrj­ast fyrir um þetta.“ Sagði hún að sonur hennar hafi verið orð­inn þriggja ára þegar sál­fræð­ing­ur­inn komst loks í að gera matið en að þá hafi tekið við bið eftir skila­fundi með sál­fræð­ingnum. „Aftur byrj­aði sami pakk­inn – sím­hring­ingar, tölvu­póstur og fleiri sím­hring­ingar. Eftir hell­ings bið fengum við sál­fræði­matið… minnir að það hafi verið í jan­úar á þessu ári.“ Segir hún að málið hafi verið sent um leið á Ráðgjafa- og grein­ing­ar­stöð­ina en að þá hafi þau byrjað annað ferli. „Að spyrj­ast fyrir um hvenær barnið kæm­ist að hjá þeim.“ Eftir að hafa beðið í nokkra mán­uði eftir svörum hjá Ráðgjafa- og grein­ing­ar­stöð­inni fengu þau hjónin loks svar á dög­unum:

„Það er í dag um 15-16 mán­aða bið­tími fyrir þann for­gangs­hóp sem þessi drengur er í. Honum var vísað í jan­úar á þessu ári þannig að það er ennþá langur tími fram á grein­ingu, verður von­andi vorið 24.“

Sólveig er síður en sátt við svörin:

„Ég bara trúi því varla að þetta séu svörin. Að við þurfum að bíða í heilt ár í við­bót eftir grein­ing­unni hans er ótrú­legt miðað við það sem á undan hefur gengið. Við vorum kannski bara ein­stak­lega óheppin… ég veit það ekki samt. Ég veit bara að þetta hefur verið alveg ólýs­an­lega mikið álag. Eins og það sé ekki nógu mikið álag að eiga ein­hverft barn þá bætt­ust þarna fullt af áhyggjum yfir bið­inni hjá “kerf­inu.” Að vera hrædd um að hann sé að gleym­ast. Að vera með stans­lausan kvíða yfir þessu er ekki gaman, ég myndi ekki óska mínum versta óvini að hafa þennan kvíða­hnút í mag­anum. Í hrein­skilni sagt þá held ég að þessi kvíði fari aldrei því ég treysti því ekki að opin­bera kerfið sjái vel um Kela.“ Segir hún að það sé einnig sárt að hafa aldrei verið sagt frá þeirri aðstoð sem sonur þeirra átti rétt á, þau hafi frétt af aðstoð­inni frá öðru fólki.

Segir Sólveig að lokum að hún hafi viljað skrifa færsl­una í von um að hún geti hjálpað fólki í sömu stöðu. Hægt er að lesa færsl­una í heild sinni hér að neðan.