Sara Matth­í­as­dóttir er ekki þekkt nafn í lista­heim­inum en hún er án nokk­urs vafa ein sú mest spenn­andi í dag. Sara er á góðri leið með að skapa sér stöðu og stall í nútíma­list lands­ins með óhefð­bundnum lista­verkum úr akríl, garni og ull. Í dag starfar Sara sem félags­fræði­kenn­ari við Fjöl­brauta­skól­anum við Ármúla en hún ólst upp í Laug­ar­dalnum og býr þar ennþá með Pálmari, eig­in­manni sínum, og drengjum þeirra tveimur. Mannlíf ræddi við Söru um lífið og list­ina.

„Ég byrj­aði að vinna í list­inni fyrir rúm­lega tveimur árum, en þá var auð­vitað Covid og ég var mikið heima hjá mér,“ sagði Sara um hvenær hún byrj­aði að gera lista­verk í þeim stíl sem hún er að gera þess stund­ina. „Ég er mik­ill brasari og elska að prufa mig áfram í alls konar handa­vinnum. Ég byrj­aði að prjóna fyrir 5 árum þegar vin­kona mín sagði mér að það væri „cool“ að prjóna. Hún fékk okkur vin­kon­urnar til að hitt­ast og kenndi okkur að prjóna eftir upp­skrift. Ég gjör­sam­lega fékk þetta á heil­ann og prjón­aði þó nokkrar peysur. En gall­inn við prjónið er að ég þurfti að vera með alla ein­beit­ing­una í þessu og auk þess þá er ekki gott að gera mis­tök í pjón­inu. Svo ég fór að skoða hvað annað væri í boði sem teng­ist prjóni og fann þar aðferð sem kall­ast á ensku Punch needle, þetta hefur verið kallað þrykkja­nál og er það eflaust fín þýð­ing. Ég pru­faði mig aðeins í því og fannst það æðis­lega skemmti­legt og í fram­hald­inu fékk ég Tufting vél­byssu frá mann­inum mínum í afmæl­is­gjöf. En ég var búin að dreyma um að kom­ast í þannig vél í ein­hvern tíma.“

Stílinn hennar Söru er nokkuð óhefð­bundin en hvað fer í svona verk?

„Þetta er ákveðið ferli sem fer í að búa til verk, ég varð sem dæmi að smíða minn eigin
ramma sem ég vinn verkin mín á. Ég vinn með akríl, garn og ull. Þetta er smá eins og að
mála með garni.“

„Þetta er fyrsta sinn sem ég tel mig vera búa til eitt­hvað sem hægt er að kalla list,“ sagði Sara um hvort hún hafi verið mikil lista­maður í gegnum árin. „Ég er mik­ill brasari eins og ég nefndi áðan. Hef sem dæmi fönd­rað sjón­varps­skáp­inn heima, bólstrað gamla bar­stóla sem ég fékk í Góða Hirðinum, gert upp tekk kommóðu og margt fleira. En þetta byrj­aði allt saman sem áhuga­mál og hef ég aldrei litið á mig sem lista­mann. Sú hugsun þurfti að breyt­ast þegar hún Guðfinna, sem er í Endó sam­tök­unum, hafði sam­band við mig og bauð mér að taka þátt í lista­ver­ka­upp­boði til styrktar sam­tak­anna. Þá fengu mín verk að hanga með öllum hæfi­leik­a­ríku lista­fólk­inu sem tók þátt. Það var rosa­lega stórt og er ég mjög þakk­lát fyrir að hafa fengið að taka þátt í því.“

Lista­menn eru oft feimnir við að tala um inn­blástur en Sara er mjög opin með það.

„Það var í byrjun þessa árs sem mig datt í hug að hanna for­stofu­skáp­inn minn. Það var
ótrú­lega skemmti­legt, ég er ekki viss hvaðan sú hug­mynd kom, en ég fer oft af stað án þess að hugsa, vinn sem sagt mjög mikið með hvat­vís­inni minni. Elska að sjá hvert hún leiðir mig. Annars er minn helsti inn­blástur bara mitt nán­asta umhverfi. Fjöl­skyldan, vinnu­stað­ur­inn og vinir.“

„Ég er með ótal hug­myndir en var þó lítið að hugsa út í sýn­ingar, þá er kannski helsta ástæðan þekk­ing­ar­leysið. Lista­upp­boð Endó vakti upp áhug­ann og er ég með ákveðna sýn hvernig ég myndi vilja hafa sýn­ing­una mína, en það er á lang­tímaplan­inu,“ sagði Sara um mark­mið og fram­tíð­ar­á­ætl­anir hennar í lista­heim­inum. „Ég er í fullri vinnu sem
kenn­ari og ég dýrka það starf. Svo er ég með fjöl­skyldu og heim­ili svo það er helst kvöldin sem ég get unnið í minni list og þá finnst mér ég ná að nýta dag­inn mjög vel ef ég kemst í það. Annars er mark­mið mitt að setja upp vef­síðu sem ger­ist von­andi á þessu ári. Á meðan vef­síðan er ekki komin í loftið þá er hægt að sjá hvað ég er að gera á Instagram.“