Emil Ólafur Ragn­ars­son heiti ég, giftur með eitt barn. Búsettur í Hval­fjarð­ar­sveit, fæddur í Reykja­vík, upp­al­inn í Dýra­firði og Kjós. Starfa sem bústjóri á kjúklinga­búi. Hef einnig búið hér og þar á höf­uð­borg­ar­svæð­inu.

Gerir þú verðsamanburð á vörum og þjónustu?

Já, ætli maður geri það ekki, þó er ég ekki með það nið­ur­skrifað í excel skjal. En maður reynir að taka eftir verði á því sem maður kaupir og sjá hvort maður sé að gera góð kaup eða ekki. Þá einna helst á mat­vöru og elds­neyti.

Hvernig sparar þú í matarinnkaupum?

Það sem hefur virkað best fyrir okkur er að skipu­leggja mat­ar­inn­kaupin vel, vita hvað við ætlum að kaupa áður en við löbbum inn í búð­ina. Að gera mat­seðil fyrir vik­una er mjög góð leið til þess að spara, það fækkar búð­ar­ferðum veru­lega mikið og þá eru minni líkur á að dýrir hlutir eins og nammi og snakk rati í körf­una. Við höfum líka passað að elda alltaf mat­inn sjálf, en ekki kaupa skyndi­bita og þess háttar. Nema í ein­staka til­fellum, enda búum við á þannig stað að það þarf að keyra dálitla leið eftir svo­leiðis fæði.

Endurnýtir þú? Ertu með ráð til annarra?

Já, það er alveg hægt að segja að við end­ur­nýtum. Það getur sparað manni nokkrar krón­urnar að end­ur­nýta. Við höfum verslað þónokkur notuð hús­gögn og hluti yfir ævina á mörk­uðum og á inter­net­inu, Bland.is og Facebook. Við höfum end­ur­nýtt t.d. afmæliskort og önnur tæki­fær­iskort með því að klippa not­uðu síð­una í burtu og nota bak­síð­una á for­síðu­mynd­inni, konan mín á alfarið heið­ur­inn af þeirri hug­mynd, bráð­snjallt alveg. Flestir pokar sem koma inn á heim­ilið, plast­pokar og bréf­pokar, eru end­ur­nýttir undir rusl. Líklega er ég að gleyma ein­hverju.

Hvað hefur þú í huga þegar þú kaupir mat, fatnað og gjafir?

Það fer algjör­lega eftir hvað ég er að kaupa, gæði „versus“ verð er mér ofar­lega í huga í fata og tækja inn­kaupum. Það borgar sig ekki alltaf að kaupa það ódýrasta. Oft reynir maður að stíla inn á útsölur og þess háttar. Við höfum líka nýtt inter­netið í fata­kaup og jóla­gjafa­kaup, þar sem það er auð­veld­ara að finna góð verð þar. Í mat­ar­inn­kaupum þá er það lík­lega svipað, ég reyni að prófa að kaupa ódýru týpuna af flestu sem ég er að kaupa í mat­inn, eins og t.d. Euros­hopper vör­urnar. Þær eru í flestum til­fellum ódýr­ari, en ekki alltaf betri. En maður veit það ekki fyrr en maður prófar. Held mig samt oft­ast við að kaupa inn­lenda fram­leiðslu á kjöt­vöru, enda starfa ég í þeim geira.

Hverju átt þú erf­ið­ast með að draga úr kaupum á?

Ég er ótta­legur snakk­ari og popp­ari, Pepsi Max fík­ill í þokka­bót. Svo er það nikó­tínið, maður. Þetta eru svona hlutir sem maður hefur reynt að draga úr á lífs­leið­inni en hefur átt erfitt með.

Skiptir umhverf­is­vernd þig máli?

Það er rosa­lega auð­velt að segja já við þess­ari spurn­ingu og segj­ast svo flokka ruslið og skila inn dósum. Dósunum skila ég fyrir pen­ing­inn. Ruslið flokka ég því maður verður víst að gera það. En ég hef alltaf verið á þeirri skoðun að flokkun á heim­il­issorpi sé ekki nóg til þess að segj­ast vera að vernda umhverfið. Mér finnst mjög skrítið að flokka pappír, sem er svo tek­inn og seldur til útlanda, búinn til kló­sett­pappír úr honum, svo er honum siglt aftur til Íslands þar sem við setjum hann í kló­settið. Ég sé ekki hvernig það ætti að hjálpa umhverf­inu á nokkurn hátt, það býr vissu­lega til pen­inga fyrir ein­hverja, en ekki mig.

Hins­vegar kasta ég ekki rusli út í nátt­úr­una. Og mér þykir mik­il­vægt að við sem mann­kyn verndum umhverfið eins og við getum. Þar þyrftum við fyrst og fremst að pressa á stór­fyr­ir­tækin að minnka t.d. plast­notkun og elds­neyt­is­notkun. En ef við ætlum og viljum lifa í kap­ít­al­ísku sam­fé­lagi þá verður það seint umhverf­is­vænt, þar sem neysla er lík­lega stærsta vanda­málið í bar­átt­unni við lofts­lags­vand­ann. Þannig að ég hugsa að umhverf­is­vernd skipti mig máli upp að vissu marki, því ég vil geta keypt pasta frá Ítalíu, osta frá Frakk­landi, avocado frá Spáni, vín frá Síle o.s.frv. En geri mér grein fyrir því að það er ekki umhverf­is­vænt. En þá flokka ég til þess að róa sam­visk­una.