Heilt þorp var þurrkað út í eld­flauga­árás rúss­neska hers­ins.

Þann fimmta októ­ber síð­ast­lið­inn gerði rúss­neski her­inn eld­flauga­árás á verslun og kaffi­hús í þorp­inu Hroza í Kharkiv-hér­aði í Úkraínu. Þorps­búar voru við­staddir minn­ing­ar­at­höfn fyrir úkra­ínska her­mann­inn Andriy Kozyr, sem lést fyrr í stríð­inu. Hafði hann verið graf­inn í Dnipopetr­ovsk-hér­aði en sonur hans ákvað að láta jarða hann aftur í heima­þorpi sínu. Í árásinni drápu Rússar 52 þorps­búa og er því um að ræða eina mann­skæð­ustu árás­ina frá því að stríðið hófst. Blaða­menn frá Ukra­inska Pravda og Babel heim­sóttu Hroza og ræddu við nokkra nágranna og skyld­menni fórn­ar­lambanna.

Samkvæmt blaða­manni frá Babel, sem heim­sótti þorpið tveimur dögum eftir árás­ina, voru alls þrjár götur í þorp­inu og um 100 hús en kaffi­húsið og versl­unin, sem urðu fyrir árásinni, var í miðju þorp­inu. Næstum því ekk­ert er eftir af hús­unum. Þeir fáu þorps­búar sem lifðu af voru fljótir að koma blómum og minn­ing­ar­ljós­kerum fyrir á leik­velli í þorp­inu. Loftið lyktaði af dauða, sam­kvæmt Babel.

Lítill kirkju­garður er um fjögur hund­ruð metrum frá miðju þorps­ins en yfir­völd hyggj­ast stækka garð­inn um 50 pró­sent til að koma öllum lík­unum fyrir.

Yevhen, 43 ára íbúi Hroza missti báða for­eldra sína í árásinni. Sagði hann blaða­mönnum að hann hafði viljað mæta í minn­ing­ar­at­höfn Kozyrs en hafi ekki kom­ist og hafi verið heima við þegar eld­flaugin sprakk. For­eldrar hans höfðu hins vegar ekki í hyggju að vera við­stödd athöfn­ina. „En þið vitið hvernig þetta er í þorp­inu. Þau sam­þykktu að mæta en ætl­uðu bara að vera í hálf­tíma. Þegar uppi er staðið, reynd­ist þetta þeirra síð­asta ferða­lag.“

Samkvæmt Yevhen fatt­aði hann um leið og eld­flaugin sprakk, að hún hefði hitt versl­un­ina. „Ég greip frænda minn og bróður og sagði þeim að nú yrðum við að fara. Við komum þangað og allir lágu í einu horni. Það voru engir veggir, allt hafði hrunið og aðeins voru rammar bygg­ing­ar­innar eftir. Ég vissi hvernig for­eldrar mínir voru klæddir og sagði við bróður minn „Leitum“. Ég sá kunn­ug­legan jakka. Ég gekk upp að honum, færði hellu og þarna lágu þau. Mamma og pabbi með hand­legg­inn yfir henni.“

Olha, íbúi Hroza, sem missti tvær tengda­dætur, sagði að eina ástæðan fyrir því að hún fór ekki á vök­una hafi verið sú að hún þurfti að sjá um barna­börnin en bæði eru þau yngri en sjö ára. Þegar árásin var gerð sat hún á bekk nærri heim­ili sínu, ekki langt frá versl­un­inni.

„Það heyrð­ist ekki flaut, ekk­ert. Veistu hvernig þetta er venju­lega? Flug­skeyti flýgur yfir þér og heyrir í því, vegna þess að það hvinur í því eins og í flug­vél. Í þetta skipti, bara spreng­ing. Ég greip börnin og fór með þau niður í kjall­ara. Og allir guð­for­eldrar barn­anna, allir vinir okkar, allir þeirra voru þarna,“ sagði Olha.

„Allir þorps­bú­arnir eru dánir, eins og eng­inn þeirra hafi nokkru sinni verið til. Heilu fjöl­skyld­urnar dóu. Fjöl­skylda Andiy [Kozyr] var meðal þeirra. Enginn þeirra er eftir,“ sagði Alla, fyrrum nágranni her­manns­ins sem var verið að minn­ast. Þegar árásin var gerð, var hún stödd í sjúkra­húsi í Kharkiv en tengda­dóttir hennar var í athöfn­inni. Þegar Alla fréttir af árásinni reyndi hún að hringja í hana en eng­inn svar­aði.

Hægt er að lesa meira um þessa hrotta­legu árás hér.