Við­skipta­tæki­færin eru víða, en þegar læknar á 19. öld sótt­ust eftir líkum af mönnum til rann­sókna svör­uðu tveir óprút­tnir félagar kall­inu. Starf­semin var í smáum stíl en þeir færðu brátt út kví­arnar. Er þeirra enn minnst vegna óhefð­bund­inna við­skipta­hátta. Í fyrsta þætti af Sakamáli Mannlífs verður fjallað um þá félaga, en einnig fer Kolbeinn Þor­steins­son yfir sögu hús­móður nokk­urrar sem greip til örþrifa­ráða til að fjár­magna lyfjafíkn sína. Hlustið á sporið … ef þið þorið!

Við bjóðum fyrsta þátt­inn án end­ur­gjalds hér en þætt­irnir verða á dag­skrá alla sunnu­daga klukkan 13:00.

Dauðadeildaramman

Velma fékk það iðu­lega óþvegið hjá föður sínum. Henni tókst þó að lokum að losna undan ofríki hans, en líf hennar varð eng­inn dans á rósum. Hún varð háð verkja­lyfjum og þurfti að fjár­magna þá fíkn með einum eða öðrum hætti. Óhætt er að segja að fíkn hennar hafi verið ban­væn í orðs­ins fyllstu merk­ingu.

Líksalarnir

Félag­arnir Burke og Hare lentu í dráps­brans­anum fyrir til­viljun og komust að því að um var að ræða ábata­mikil við­skipti. Við­skipta­vinur þeirra, Knox læknir, lýsti eitt sinn ánægju sinni með hve fersk líkin sem hann fékk voru. Mikil eft­ir­spurn var eftir líkum til rann­sókna meðal lækna á þessum árum – eitt­hvað sem Burke og Hare fundu lausn á.