Karl Ágúst Úlfsson minnt­ist Lilju Guðrúnar Þor­valds­dóttur á Facebook en hún lést á dög­unum.

Leik­ar­inn góð­kunni, Karl Ágúst Úlfsson skrif­aði fal­leg minn­ing­ar­orð á Facebook í gær en þar minnt­ist hann leikkon­unnar ást­sælu, Lilju Guðrúnar Þor­valds­dóttur sem í fyrri hluta nóv­em­ber.

Í byrjun segir hann frá því að þau hafi verið á sama tíma í Leik­list­ar­skóla Íslands en hann hafi þá verið að byrja en hún að ljúka nám­inu. „Ég man hvað mörgum af eldri nem­end­unum fannst við byrj­end­urnir vit­lausir og van­þroska, en Lilja Guðrún tal­aði við okkur sem jafn­ingja og það voru góð sam­töl og ekki síður skemmti­leg, því hún átti svo sannan og glað­væran hlátur og hlus­aði af svo jákvæðri athygli. Þannig man ég hana.“

Þau Karl Ágúst og Lilja unnu svo saman af og til að sögn Karls en hann rifjar upp þegar hann fékk sitt fyrsta stóra leik­stjórn­ar­starfið en það var í Útvarps­leik­hús­inu en þar réði hann Lilju Guðrúnu í hlut­verk kær­ustu vonda karls­ins í verk­inu. „Hún skil­aði því af svo mik­illi snilld að ég gat þóst vera sæmi­legur leik­stjóri. Hún lék líka í sýn­ingu okkar Spaug­stofu­manna Örfá sæti laus og þar var óneit­an­lega ein­stök gam­an­leik­kona á ferð.“

Því næst rifjar Karl Ágúst upp leik­rit hans Í hvítu myrkri en Lilja lék eitt aðal­hlut­verkið. „Lilja lék kon­una sem neydd­ist til þess í vondu veðri að gista eina nótt í sjáv­ar­þorp­inu og hleypti öllu óvart í bál og brand. Þetta leik­rit var mér til­finn­inga­lega erfitt og í því voru faldar teng­ingar við sára atburði í lífi mínu, en ég lét hvorki leik­stjór­ann né aðra sem unnu að sýn­ing­unni vita af þessu. Einn dag­inn þegar ég gekk út af æfingu kall­aði Lilja á eftir mér og bað mig að eiga við sig orð. Úti á bíla­stæði Þjóð­leik­húss­ins spurði hún mig síðan tveggja eða þriggja ein­faldra spurn­inga. Þegar ég svar­aði af heið­ar­leika brosti hún út að eyrum, breiddi út fangið og sagði „Ég vissi að þetta leik­rit fjall­aði um þig“.“

Síðustu orð Karls Ágústar í minn­ing­ar­færsl­unni eru fal­leg: „Vertu sæl, elsku Lilja mín, þakka þér fyrir allt það góða og ánægju­lega sem við höfum gert saman, sagt saman, hlegið að saman. Ég á enda­laust eftir að minn­ast þín af hlýju og gleði, oft bæði með bros á vör og tár í augum.

Sam­úð­ar­keðjur til ykkar, elsku

Karen María

og Ingunn Inga.“